Η προσφορά

 

Η προσφορά
============
Ψάξτε μέσα μου βαθειά
------------- στης μοναξιάς μου τα σκοτάδια
Σκαλίστε τα συρτάρια του μυαλού μου,
γωνιές αραχνιασμένες, σκοτεινές
----------- σβησμένες φωτιές κι’ αποκαΐδια
 
Ότι λάμπει θησαυρίστε το
Κι’ εγώ θα χαίρομαι σαν μάνα
-------------------- που βυζαίνει το μωρό της
Απλόχερα θα σας δώσω ότι ζητήστε
 
Έτσι μάχομαι εγώ το Θάνατο
χαρίζω απλόχερα το μυαλό μου
---------------------------- και την καρδιά μου
Για να φωτίζει το χαμόγελό μου
------------------- τα πρόσωπα των παιδιών
Να ψιθυρίζονται τα τραγούδια μου
----------------------- στα νεανικά τους χείλη
 
Έτσι οι ιδέες που αγαπήσαμε
--- θα φωτίσουν νέους μπουρλοτιέρηδες
Που θα βάλουν φωτιά στα πέλαγα
------------------ να τιναχτούμε ως τ’ άστρα
Έτσι γίνομαι εγώ αθάνατος
------- μέσα απ’ όλους σας, προσφέροντας
 
------------------------ Γιάννης Ποταμιάνος

Μινυρίσματα νοσταλγίας

 

Μινυρίσματα νοσταλγίας
 
1.  
Στα πράσινα πάρκα τα παγκάκια
                                              στη σειρά
κι οι πολυκατοικίες
       ολόγυρα στέκουν
                  «τείχη μεγάλα κι υψηλά»
 
Κάθονται οι γέροι κι αναπολούν
                                   ηλιοβασιλέματα
Νοσταλγούν
   τα χωριά των γαλάζιων οριζόντων
τη θάλασσα και τον παφλασμό
                                    στα βράχια της
Κάθονται οι γέροι κι’ αναπολούν
                                               με θλίψη
                            τους άλλους γέρους
με το κομπολόι και τον πικρό καφέ
                                         στον καφενέ
Τους γέρους
που χαιρετούσαν με σεβασμό 
                                σαν ήτανε παιδιά
 
2. 
Τα κυπαρίσσια στα πάρκα
                          χάνουν το νόημά τους
δεν στέκουν αγέρωχα στη νύχτα  
                              να δείχνουν ουρανό
ούτε στα κοιμητήρια
                         να μιμνήσκουν θάνατο
Τη  νύχτα στα πάρκα
τα δέντρα  συνωστίζονται φοβισμένα
                        σαν πρόβατα στη στάνη
 
Σαν πέσει το σκοτάδι
όπως η κοκκινοσκουφίτσα ψάχνω
                                            το λύκο μου
Αλλά τα μόνα ουρλιαχτά της νύχτας
                                   είναι ανθρώπινα
 
3. 
Στους δρόμους της πόλης
          οι ρεκλάμες μονότονα
                         αναβοσβήνουν μοναξιά
Γι αυτό κι εγώ πάντα
                               κουβαλάω μαζί μου
ένα κάμπο
                ένα ποτάμι και μια θάλασσα
και μετά τα μεσάνυχτα
              που κοιμούνται τα τροχοφόρα
βγαίνω με το κάρο μου
                                      και τ’ άλογό μου
στο χωματόδρομο για τα χωράφια
Να με χαιρετούν από μακριά
                          ο τσάκαλος κι ο γκιώνης
και τα κυπαρίσσια στους φράχτες
γίγαντες λογχοφόροι
                         να μου δείχνουν ουρανό
 
                                  Γιάννης Ποταμιάνος

Η διπρόσωπη θάλασσα

 

Η διπρόσωπη θάλασσα  
 
Εσύ η διπρόσωπη θάλασσα
                            με το καλοκαιρινό της φόρεμα
που σαγηνεύει νύχτες ερωτικές
Τρίζει το μάνταλο
                   όταν ανοίγω της καρδιάς την πόρτα
να μπει φρέσκος αέρας
                                  στα μουχλιασμένα δώματα
               με τις βιολετιές κουρτίνες της σιωπής
Ιούλιο μήνα και κατηφορίζουν τα ιστιοφόρα
                                                         για τη Μύκονο
Δεν είναι τυχαίοι οι πελαργοί
                      που χαιρετούν τους ανεμόμυλους
Ούτε τα σφαγμένα σύννεφα στης δύσης
                                                      το ηλιοβασίλεμα
Ούτε οι κοκκώδεις παραλίες
                                      με τις ψάθινες σκακιέρες
Είσαι εσύ η διπρόσωπη θάλασσα
                                         με τ’ αλμυρό της δέρμα
             που κουβαλάει τον ψίθυρο των πόθων
με τα ιστιοφόρα που γλιστρούν σιωπηλά
                      ανάμεσα στα κύματα και τ’ άστρα
Είσαι εσύ η διπρόσωπη θάλασσα
                                 του θυμού και του θανάτου
                   με τον βιολετή βυθό και τα ναυάγια
τα φορτωμένα  στ’ αμπάρια τους
πήλινα πιθάρια  και σφραγισμένους αμφορείς
 
Είσαι εσύ η διπρόσωπη θάλασσα
        με φυλακισμένα στη άπνοια τα ξωτικά της
που αφουγκράζονται του ανέμους
και περιμένουν
                       τη φουρτούνα για να τα λυτρώσει
 
Είσαι εσύ της φουρτούνας
                                              εσύ και της νηνεμίας
Εσύ του έρωτα, εσύ και του χαμού
         Εσύ της Χάρυβδης, εσύ και της Αφροδίτης
Κι είμαι εγώ
το φυλακισμένο στο βυθό σου ξωτικό
              που χιλιάδες χρόνια ονειρεύομαι ταξίδι  
 
                                               Γιάννης Ποταμιάνος