Πέμπτη 7 Απριλίου 2022

Μειλίχια νύχτα

 

Μειλίχια νύχτα   
 
Ιδρωμένο οστεοφυλάκιο το σώμα μου
          ανατριχιάζει  στο αεράκι της θάλασσας
Το μαύρο πουλί
        που ξαφνικά ψαλιδίζει το ηλιοβασίλεμα
                                                ίσως είναι χελιδόνι
Η σκιά του κοφτερό μαχαίρι  
                           που  σφάζει  το ρεμβασμό μου
 
Όμως οι σκιές μακραίνουν το ηλιοβασίλεμα
κι η νύχτα που ‘ρχεται
                   πρόθυμα ενθαρρύνει το στοχασμό
Το μαύρο δελφίνι του  δειλινού
             σχίζει το γαλανό σεντόνι
                                         της ήρεμης θάλασσας
Ποιο μυστικό, μου κουβαλάει το δελφίνι
                                       από τις πέρα θάλασσες
ή μήπως και το μυστικό
                               είναι το ίδιο το παιγνίδι του;
 
Οι σκιές των βουνών μακραίνουν
  στον αστερώνα έφτασε η εμπροσθοφυλακή
Η νύχτα, μου τραγουδάει με χίλιες φωνές
Τη νύχτα τα πουλιά και τα τριζόνια
                                     τραγουδούν πιο όμορφα
κι η δέησή τους
                       ανεβαίνει κατευθείαν στ’ άστρα
Πρόβες ορχήστρας, ίσως
                    για τη μεγάλη νύχτα της Χίμαιρας
        μα εκείνο που μας μένει είναι η μουσική
Το σκοτάδι έχει κι αυτό τα κάλλη του
                                          και την αισθητική του
τα χρώματά του δεν είναι παιγνίδια
                                                              του φωτός
μα παιγνίδια της σκέψης
Στο σκοτάδι, ακόμα κι η μοναξιά έχει
                                            τα δικά της χρώματα
 
Το μαύρο πουλί που ξαφνικά σχίζει
                                το μαύρο πέπλο της νύχτας
ίσως είναι αρπακτικό
                 κι η δάκνουσα κραυγή του
                                              ίσως είναι θάνατος
Κι αυτό που σπαρταράει στο ράμφος του
                           ίσως είναι το άλυτο μυστήριο 
 
Έτσι κι αλλιώς βαρβαρισμός
                     η ασέλγεια του θανάτου στη ζωή
Γι αυτό ας παρηγορηθούμε απόψε αδύναμοι
σε μια μειλίχια καλοκαιρινή βραδιά
                              με πιο καλόβουλα ποιήματα
 
                                      29 Ιουλίου 2017
                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Κυριακή 20 Μαρτίου 2022

Το σκουλικοφέγγαρο του πολέμου

 

Το σκουλικοφέγγαρο του πολέμου  
 
Πανσέληνος σήμερα του Μάρτη 18
Κι απ’ τις υπόγειες στοές
             έρποντας ανεβαίνουν στο φως
                                                   οι γαιοσκώληκες
 
Όμορφα πουλιά οι κοκκινολαίμηδες
                                  τη λεία τους παραφυλάνε
Ομορφιά και θάνατος
                                        στο λασπωμένο λκάμπο
κι ένα φεγγάρι ολόγιομο
             τα σκουλήκια του αγρού καλωσορίζει
 
Υπόσχεση άνοιξης κι Ανάστασης
                   όμορφα πουλιά όμορφος θάνατος
στο λασπωμένο κάμπο
                                       παλεύουν τα βουβάλια
Κι ο ταπεινός εργάτης γαιοσκώληκας
                                                      τολμά ν’ αψηφά
και να εκτίθεται
                     στους όμορφους κοκκινολαίμηδες
 
Έρωτας θανάτου η ζωή
                     που φτιάχνεται με υλικά θανάτου
και όπως η ποίηση συνδιαλέγεται
                                                   με το απερινόητο
 
Σε τρικυμισμένο ουρανό
              αρμενίζει απόψε ολόγιομο το φεγγάρι
Κύματα τα θυμωμένα σύννεφα
                                       ύφαλοι οι βουνοκορφές 
Στις αέναες περιπολίες του κατακερματίζεται
                                                                  ο Χρόνος
Κι όμως η διάρκεια άτμητη
                                            επιμένει ακατάληπτη
στην απεραντοσύνη της
                                     να κυματίζει συγχορδίες
 
Κι όπως πάντα η Χάρις έρχεται απ’ το τυχαίο
που παγιδεύεται σε αρχέγονα μοτίβα
                              του νόμου της φθαρτότητας
Κι εσύ του Μάρτη φεγγάρι ολόγιομο
                                           του σκώληκα οδηγός
     φωτοστέφανο της ανθισμένης αμυγδαλιάς
όλο μας τάζεις άνοιξη, πρώιμη ελπίδα
                                         στο λασπωμένο κάμπο
όπου ζωή και θάνατος λασπομαχούν
                               στους βάλτους του πολέμου
 
Αχ εσύ σκουληκοφέγγαρο της Αζοφικής
                                        σε μαχαιρώνει το κύμα
και τρέχει το αίμα σου ανάμεσα
                           στα ερείπια της Μαριούπολης
Ένα σμάρι πουλιών οι ελπίδες μου
                      σκορπάνε στο κρότο των οβίδων
Η γλώσσα μου παρέλυσε
                 τα μάτια μου τυφλώθηκαν
                         στων εκρήξεων τους κεραυνούς
 
Αχ φεγγάρι μου
                       θα μας λείψουν φέτος τα πουλιά
           άκαρποι της Ουκρανίας οι σιτοβολώνες
Αχ εσύ της άνοιξης φεγγάρι
η κοινωνία χωρίς πολέμους που ονειρεύτηκα
                                               αρνείται να υπάρξει
Κι εμείς θ’ αφανιστούμε
                    ή θα βρούμε τη ζωή στο νόημά της
 
                                             18 Μαρτίου 2022
                                               Γιάννης Ποταμιάνος

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

Θ’ ανθίσουν και φέτος οι κερασιές στην Ουκρανία;

 

Θ’ ανθίσουν και φέτος οι κερασιές
                                         στην Ουκρανία;
 
Ομίχλη και καπνός,
                       γυμνά δέντρα να δέονται στον ουρανό
Γόος και οιμωγές  
            το δάκρυ αβίαστα να κυλάει στα ζυγωματικά
Γυναίκες, παιδιά και γέροι σε απόγνωση
                        το πρόσωπο του πολέμου αποτρόπαιο
Γιατί, γιατί,
το γιατί της μάνας  που θρηνεί
                                                ένα άψυχο σώμα παιδικό
Ο πόλεμος δυνάστης των λαών
              πάλι με οδύνες γεννάει η ιστορία
                                                                 τερατογένεση
Και κάπου εκεί κοντά στον Καύκασο
                                                                    ο Προμηθέας
        μετανιώνει που ‘δωσε τη φωτιά στον Άνθρωπο
 
Αχ Homo sapiens άφρονα
                                                που απειλείς αυτοχειρία
τώρα που λειώνουν τα χιόνια
                                        και φουσκώνουν τα ποτάμια
                                            εσύ γκρεμίζεις τις γέφυρες
Αχ Homo sapiens άφρονα χωρίς γέφυρες
                                              πως θα διαβείς απέναντι;
Γλώσσες πύρινες, εκρήξεις, δάκρυα και θάνατος
                                 Αχ Homo sapiens απ’ τις σπηλιές
στα υπόγεια καταφύγια μαζί με τα ποντίκια
                                                                κρύβεσαι τώρα
 
Παιδιά, γυναίκες στην προσφυγιά
στα λεωφορεία και τα τρένα
                                                      στίφη απελπισμένων
Φόβος, δάκρυα πόνος και θάνατος
         που να κρυφτείς ποιητή, πως να φυγοδικήσεις
Ερείπια, ομίχλη και καπνός,
                                         βόμβες, τανκς κι αεροπλάνα
Χέρια απλωμένα που δέονται συμπόνια
                                    Αχ ουρανέ αδιάφορε και άπονε
Κι εσύ άνοιξη της ομίχλης και του καπνού
        πότε επιτέλους θ’ ανθίσουν τα λουλούδια σου;
Να γαληνέψει η ψυχή, η να γίνει ομορφιά βάλσαμο
                                   νοσταλγία η ανθισμένη κερασιά
 
Δυο μεγάλα μάτια παιδικά
                 δυο γαλάζια μάτια βουρκωμένα
                                        κοιτούν μ’ απορία το φεγγάρι
Είναι χλομό απόψε το φεγγάρι
                είναι αβέβαιο το μέλλον που τα περιμένει
 
Κι εσύ ποιητή πως θα κοιμηθείς απόψε
οι στίχοι σου στοιχειωμένοι
                                            και τ’ όνειρά σου εφιάλτες
Κι ελπίδα χλωμή χαμένη μαζί με το χλωμό φεγγάρι
                                                                      στην ομίχλη
 
Στην Ουκρανία αρνούνται ν’ ανθίσουν οι κερασιές
έχει πολλή ομίχλη φέτος
                                       κι η άνοιξη αρνείται να φανεί
 
                                                        Γιάννης Ποταμιάνος