Στην αρμονία ενός ονείρου

 

Στην αρμονία ενός ονείρου
 
Υψιπέτης στ' αστρολίβαδα της νύχτας
                                                       ουρανοδρομώ
Νυχτομάχος, όπως η μέλισσα πετώ
                                              απ' άστρο σ' άστρο
θρεμμένος με το νέκταρ
                                    και τη γύρη του γαλαξία
Νοιώθω την πνοή του άρρητου
                                                στο πρόσωπό μου
Κι όπως σύννεφο προσμένω
                                της αστραπής τον λυτρωμό
 
Ο οίστρος μου παγιδευμένος
                                         στης γαλήνης το βυθό
                                 πάντα έτοιμος ν' αναδυθεί
Μια εξομολόγηση αρκεί
        κι οι πομφόλυγες ανεβαίνουν στον αφρό
Μυστικές ροές στις φλέβες τ' ουρανού
 που δίνουν ζωή στους παγωμένους βράχους
Όλα μοιάζουν μ ασημένιες φλόγες
                                   που παρασέρνει ο άνεμος
Όλα μοιάζουν
με πύρινες γλώσσες που συνομιλούν
               την άρρητη γλώσσα του απερινόητου
κι όμως τόσο χειροπιαστού θριάμβου
                               της αυτοχειρίας των άστρων
Ευτυχώς που ένα νυχτολούλουδο
      μου στέλνει με τον άνεμο μηνύματα ζωής
Κι ένα νυχτοπούλι κελαηδάει
                         στην ακροποταμιά μειλιχιότητα
Έτσι που ο στοχασμός να μπολιάζει
                                               εντελέχεια το άυλο
και να παίρνει μορφή το άμορφο
 
Ναι αρκεί ένα γιασεμί κι ένα αηδόνι
         για τον αδιάψευστο θρίαμβο του γήινου
                στις εύοσμες νύχτες του καλοκαιριού
Έχει βλέπεις, τόση δύναμη η ζωή
                    που σε κατακρημνίζει απ' τ' άστρα
 
Ποιος ξέρει, στη μέθεξη της ποίησης απόψε
Ουράνιο και Χθόνιο
να κοιμηθούν στην ήρεμη σιγαλιά της νύχτας
      συμφιλιωμένα στην αρμονία ενός ονείρου
 
                                             26 Ιουλίου 2017
                                           Γιάννης Ποταμιάνος

Στις οξώπετρες

 

Στις οξώπετρες
 
Απόψε ο ήλιος δύει
                    στων ματιών σου τα πέλαγα
πάνω απ’ τις πορφυρές ανταύγειες
                               των ζυγωματικών σου
 
Αν δεις το καράβι μου
                            με τα πανιά του ανοιχτά
να οιακίζει χωρίς πυξίδα
   θυμήσου πως εσύ είσαι ο δρόμος μου
 
Εσύ το ηφαίστειο,
                           εσύ κι ο κουρνιαχτός του
Κι αυτά τα κόκκινα ποτάμια
                 που κατρακυλάνε στις πλαγιές
θα κατακάψουν
                           τον σγουρομάλλη κάμπο
 
Παχύρευστο φως τρέχει
                      απ’ τη χαίνουσα πληγή μου
                                              λάβα και αίμα
 
Δώστε μου μια νέα πυξίδα
αυτή που μού ‘δωσαν οι προπάτορες
                       μ’ οδήγησε στις οξώπετρες
 
Τα κύματα στα πέλαγα αγρίεψαν
Τα ταξίδια στις φουρτούνες 
               θέλουν τιμονιέρη
                         με τόλμη μεγάλη κι αρετή
Κι αυτός, χρόνια τώρα,
                  κρύβεται κι αρνείται να φανεί
 
Απόψε ο ήλιος δύει
                       στων ματιών σου τα πέλαγα
Κι εγώ σε τρικάταρτο καράβι
             με φουσκωμένα τα πανιά
                                           οιακίζω ανέστιος
Μια ζωή αργοναύτης
                                     στις μέσα θάλασσες
χτυπημένος στις οξώπετρες
                                        και στους ανέμους
 
Λάβα και αίμα κατρακυλάει
                                           απ’ τα ηφαίστεια
δώστε μου μια νέα πυξίδα
 να πορευτώ στων ματιών σου τα πελάγη
 
Πως αλλιώς,
αφού όσα αγαπήσαμε κι όσα πιστέψαμε
ναυάγησαν στου Βορρά
                                      τις κρύες θάλασσες
Έτσι αν δεις κάποιον να ψάχνει στο βυθό
                           είναι που ψάχνει τις αιτίες
που τόσο σπουδαία σκαριά
                                   έχασαν το δρόμο τους
 
Φταίει άραγε η πυξίδα
                    ή μπας και φταίει ο τιμονιέρης
κι οι αργοναύτες
                            που τραβούσαν τα κουπιά
                          δεν έχουν μερίδιο ευθύνης;
 
Απόψε ο ήλιος δύει συλλογισμένος
                        στων ματιών σου τα πελάγη,
η νύχτα φτάνει
                     με τα λυπημένα της φεγγάρια
κι η μόνη που μας έμεινε πυξίδα
                                          είναι η αγάπη μας
 
                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Ο φάρος της οξώπετρας

 

Ο φάρος της οξώπετρας 
 
Στο σύννεφο ο κεραυνός,
                στα μάτια σου το ουράνιο τόξο
 στην καρδιά μου η ελπίδα για ξαστεριά
Κι ο χρόνος να τρέχει ξέφρενα,
απλώς να τρέχει, σαν κυνηγημένο ελάφι
Καμιά φορά σκοντάφτει
ίσα που να προλαβαίνουμε
                      ένα ανάβλεμμα στ’ αστέρια,
έτσι που να καταλαβαίνουμε
      πως είμαστε γεννήματα της φωτιάς,
                              αποκαΐδια των άστρων
 
Τότε είναι που βλέπουμε πως
ο ουρανός είναι μια συλλογή
                           από παλιές φωτογραφίες
Ο κουρνιαχτός της μάχης
                                        με την ανυπαρξία
Μια απέραντη μοναξιά, μια κραυγή
                 όπως το ουρλιαχτό του λύκου
                                 μια νύχτα με φεγγάρι
Έτσι που να θυμίζει
                   το μέσα μας αρχέγονο αγρίμι
που ψάχνει κάποιο ξεχωριστό αστέρι
                             οδηγό του ταξιδιού μας
 
Όλα απόψε
               ένας ξέφρενος χορός εκρήξεων
Βρέχει αστραπές το σύννεφο
                   και εσύ της βροχής το ξωτικό
με το ουράνιο τόξο στα μαλλιά
                                   είσαι το μόνο μέλλον
 
Πως αλλιώς αφού
          ο ουρανός μου είναι μια συλλογή
από παλιές φωτογραφίες σου
                 που μάχονται τη μοναξιά μου;
                                          
Εσύ ο ανεμοδαρμένος φάρος
                                            της οξώπετρας 
                   στο αρχιπέλαγος του χρόνου

                                    Γιάννης Ποταμιάνος