Σταύρωση

Σταύρωση   

Σταυρωμένος τη θεία μοναξιά σου

                                                       αιωρείσαι

Στου σύμπαντος τη μαύρη ψύχρα

                                         Πονάς ανθρώπινα

αγναντεύοντας βουνά και θάλασσες

                                                      Περιμένεις

τους ταπεινούς ψαράδες

              να σπείρουν τη θέωση του πόνου

Πως αλλιώς, εσύ θεός,

                                     θα γίνεις άνθρωπος

                         ή μη μόνον αμαρτάνοντας;

Γι αυτό λοιπόν «Λαμά σαβαχθανί»

                                      κι η λόγχη ρωμαίου

                          να ξεσχίζει τα πλευρά σου

Ας γιορτάσουμε λοιπόν το θάνατο

                 Εκεί στο σταυρό η αντοχή σου!

Λαμά σαβαχθανί λοιπόν

                   όταν σ’ εγκαταλείπουν οι θεοί

Κι ο μέγας άνθρωπος μόνος κι αδύναμος

                                   νοσταλγεί τα ουράνια

Όσο ο ταπεινός θεός

                      σταυρωμένος τη μοναξιά του

                                        νοσταλγεί τα γήινα

Λαμά σαβαχθανί λοιπόν

κι επιτέλους μόνοι και δισυπόστατοι                                 

                                                   θεάνθρωποι

να ελπίζουμε αθανασία και ανάσταση

                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Ω γλώσσα μου που θάλλεις!

Ω γλώσσα μου που θάλλεις!  

Αφού εντρυφήσω στην ερημιά

                          και πάρει νόημα η απουσία

Τύμβο θα χτίσω να στέκει αγέρωχος

                                                  στην καταιγίδα

Αφού πρόγευση θανάτου η μοναξιά

         κι η αθανασία ο γόνιμος πληθυντικός,

τις λίγες αποσκευές μου

                      από λέξεις, νότες κι αριθμούς,

θα φορτώσω  στη ράχη του ανέμου

Έτσι που κάποια μέρα γιορτινή

να τις απιθώσει στο πλατύσκαλο

                                          του μέλλοντός μας

Αφού από πηλό, σίδερο και φως

                                        η τέχνη και η γνώση,

ας θάβονται με περισσή φροντίδα και τιμές

Στους τάφους οι λέξεις,

                                 τα σχήματα κι οι αριθμοί

ωριμάζουν κι ανεβαίνουν στο φως,

πιο γευστικές και ώριμες,

       όπως παλιό κρασί από σκοτεινό κελάρι

Έτσι που μεριάζοντας το μαύρο πέπλο

                                                      του θανάτου,

μεθυσμένα καράβια

                              στου χρόνου τ’ αρχιπελάγη

να μας δείχνουν το νόημα της ζωής

                      κι όσα πολύ βαθιά αγαπήσαμε

Έτσι ακριβώς

Αφού πρόγευση θανάτου η μοναξιά

                       κι η αθανασία άσβεστος πόθος,

ας θάψω βαθιά τα τιμαλφή μου

                         σε τάφο βασιλικό κι ασύλητο,

για να πάρουν οι Άλλοι που ‘ρχονται

                                             αντίδωρο Ιστορίας

λέξεις, σχήματα και αριθμούς

                  νότες, τραγούδια και ερωτήματα

Έτσι που να ταξιδεύει ο άνθρωπος

                                                   με δυο βάρκες

              μια που ‘ρχεται και μια που φεύγει

Ω Γλώσσα μου εσύ μοναδική μου προίκα

Εσύ δάνειο και καθήκον

                             Εσύ θησαυρισμένη μοναξιά

Ω Γλώσσα μου ριζωμένη στα σωθικά μου

όπως βαθυστόχαστη ελιά σε Αττικό βράχο

Γλώσσα μου εσύ που θάλλεις μέσα μου

                         αμάραντα άνθη ελληνοσύνης  

Πως αλλιώς αλώστε

Αφού μ’ ένα δισάκι λέξεις πορεύτηκα

                                             και πολλή μοναξιά

Ένα δισάκι λέξεις σας αφήνω φεύγοντας

                                   και πολλή πολλή αγάπη

ώστε στο αρχιπέλαγος του χρόνου

                                        μαζί σας να ταξιδεύω

μεθυσμένο  καράβι κόντρα στον καιρό!  

                                         Γιάννης Ποταμιάνος

Όνειρα στον ήλιο

  

Όνειρα στον ήλιο  

Τα πιο όμορφα όνειρα

                             είναι τα όνειρα της μέρας

Ας πούμε όταν βλέπεις ένα πουλί

                      να πετά στον γαλάζιο ουρανό

Τότε είναι που φτερουγίζει η καρδιά σου

             και δραπετεύει για χώρες μακρινές

Εκεί που οι άνθρωποι σου λένε καλημέρα

                   σφίγγοντας δυνατά το χέρι σου

κι απ’ την καρδιά τους αναβλύζει

                                    γάργαρο το χαμόγελο

                               φωτίζοντας τη μέρα σου

Έτσι που να λες, δεν υπάρχει πια πόλεμος

                                 ούτε μίσος στις καρδιές

παρά μόνο αλληλεγγύη και αγάπη

Τα πιο όμορφα όνειρα

                      γίνονται σε ήρεμες θάλασσες

όπου οι γλάροι διασκεδάζουν τα παιδιά

                 όπως αεριωθούμενα επιδείξεων 

κι η φώκια τους γνέφει «καλώς ήρθατε

                                    στη νέα σας πατρίδα»

Τα όνειρα της μέρας, είναι πολύ δύσκολο

                              να τα κουβαλάς τη νύχτα

Είναι πιο βαριά κι απ’ τα άστρα

                     πιο φωτεινά κι απ’ το φεγγάρι

αφού μαζί τους κουβαλάνε τον Ήλιο

                                 και τη λαχτάρα για ζωή

 Τα όνειρα της μέρας, τ’ αγάπησα πολύ

           γιατί μιλάνε τη γλώσσα της ελπίδας

και πώς να ζήσει κανείς χωρίς ελπίδα

               πώς να ζήσει κανείς χωρίς όνειρα

                                     Γιάννης Ποταμιάνος