Ψηλαφώντας

Ψηλαφώντας  

Ψάχνω στο σκοτάδι, ψηλαφώ

                    τις λάμψεις της αλήθειας

Στους τοίχους τα παράθυρα

              με κερνούν έναστρο ουρανό

καίγεται η ύλη, ολοκαύτωμα

                            να φωτίζει το έρεβος

Κι’ οι νόμοι που ξεφτίζουν

θολώνουν τις τροχιές των αστεριών

Μόνο ο χρόνος συνεπής

                    να χαράζει μαχαιριές

                                   στο πρόσωπό μας,

να ζαρώνει τις πρωινές μας μάσκες

                                        στον καθρέφτη

Όμως αφού

στις αιώρες των θεωριών η ζάλη

Πάντα με το αμείλικτο μαχαίρι

                                     της αμφιβολίας

θα αιχμίζει ο λογομάχος

                    τη λυμφατική μας σκέψη

Αφού η αμφισβήτηση 

                             γονιμοποιεί το λόγο

κι’ ο λόγος επιμένει

              ν’ ανθίζει απ’ τις πληγές του

                               29 Ιουλίου 2011

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Η φλυαρία της σιωπής

Η φλυαρία της σιωπής  

Κατακερματισμένος ο λόγος μου

                                            με προδίδει

αφού όσο ομιλώ ευτελίζω

                                     το στοχάζεσθαι

Κι αυτό το ανάλγητο μωσαϊκό

                      σου λέω πως μου μοιάζει,

όταν διαρκώς

ανασυνθέτω τις ψηφίδες του

             αλλά το άπειρο του διαφεύγει

Μόνο  άναρθρη η οιμωγή μου

                                 σέβεται στον πόνο

Όσο φιδίσια η σιωπή μου φλυαρεί,

                      στο θρόισμα των εννοιών

για να δηλώνει το άρρητο

                               του στοχασμού μου

Μόνο το τιτίβισμα των νεοσσών

διαβρώνει το βράχο της ανυπαρξίας

           και γίνεται η ακτινοβολία φως

να σμιλεύει στην πέτρα στοχασμό

Τότε ακριβώς είναι που η στιγμή

                         μαχαιρώνει το συνεχές

ώστε το Αεί να γίνεται Νυν

Για να ‘ρχεται το πρόβλημα

                                             γαληνεμένο

να ξεκουραστεί σε κάποια λύση

Όμως στις εκρήξεις των καινοφανών

και πάλι η βουκέντρα  

                                     του ερωτήματος

σκαλίζει τη χόβολη,

να φουντώνει ξανά η φλόγα

                                   του προβλήματος

Έτσι που αέναα να αχολογάει   

                       το άρρητο Νυν του λόγου

στον Αεί καλπασμό μιας  

                                   ρητής ανεπάρκειας

                               1 Ιουνίου 2012

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Όνειρα οξύφωνα

 Όνειρα οξύφωνα

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

            κλώθει το κύμα τη βουή του

Εκεί που στύβει η πέτρα

                                 το ζουμί της,

κι’ ο ασβεστόλιθος

                     ιδρώνει σταλακτίτες,

εκεί λουλουδίζουν στο σκοτάδι

              τα λουλούδια του ερέβους

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

                 που ξαπλωμένη η φώκια

νείρεται την απεραντοσύνη,

αμέριμνο το κύμα

               αποκοιμίζει τ’ όνειρό μου

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

     που παφλάζει το ακατανόητο,

εκεί τ’ αυτιά των κοχυλιών

αφουγκράζονται το παράλογο

                                 των ανέμων

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές,

η απεραντοσύνη

                κρύβεται στο γαλάζιο

και το γαλάζιο με κυριεύει

                                 μέσα κι  έξω

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές,

γλύφει το κύμα το κορμί μου

και σμιλεύει

     τους εσώτερους βράχους μου

 λαγνοβοώντας

                      με  όνειρα οξύφωνα

Μα σαν πέσει η νύχτα,

ως κρώζον χειρόπτερο

                    ανιχνεύω την ηχώ μου

και  πετώ μες το σκοτάδι

να αφουγκραστώ τις μαρμαρυγές

                                   των αστεριών

                               7 Αυγούστου 2011

                            Γιάννης Ποταμιάνος