Δύο αμαρτίες ένας πόθος!

Δυο αμαρτίες ένας πόθος!  

Αχ μικρή ροδιά του κήπου μου!

Δίπλα σε κάθε ρόδο σου

                            κρύβεται εν’ αγκάθι

Ένα ματωμένο αγκάθι

                              ψάχνει το χέρι μου

Ένα ματωμένο χέρι

                               ψάχνει το ρόδι σου

Το αίμα σου, το αίμα μου κι ο πόνος

                       να ενώνει τις ψυχές μας

Κι εσύ μικρή μου χαμογελαστή ροδιά

              με παγίδεψες στον πόθο μου

Δυο αμαρτίες κι ένας πόθος

                                      που ‘γινε πόνος

Το αίμα σου, το αίμα μου

            κι ένας πόνος που ‘γινε αγάπη

Αχ μικρή ροδιά του κήπου μου

                      το ρόδι σου, το αίμα μου

ο πόνος μας, ο πόθος μας

               κι ο έρωτάς μας ο απέραντος  

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Ο κρίκος

Ο κρίκος 

Ο χρόνος των ανθρώπων μετρημένος

                                  και των αστεριών το ίδιο

στη μονάδα η διαφορά μας και στο φως

                                 το απέραντο της σκέψης

Εκεί ακριβώς είναι

                              που με ζηλεύει ο Γαλαξίας

Αφού δεν καμπυλώνεται το δικό μου φως

και περνάει σαν δόρυ

                                    το στήθος του θανάτου

Αφ' ότου υπήρξα κρίκος  στη διπλοέλικα

                          κουβαλάω στην παλάμη μου

τη δική μου μοίρα, να πορεύομαι ψάχνοντας,

αεί, τα θεμέλιά μου

                              όπως τετράφυλλο τριφύλλι

Έτσι που με τη νοημοσύνη του Ήλιου

                  να φωτίζω τα μέσα μου σκοτάδια,

και ν' ανοίγω χαραγές στους μαύρους τοίχους

να μπει κελάηδημα πουλιού

                                        κι η ομορφιά τ' ανέμου

                                               Γιάννης Ποταμιάνος

Η συνωμοσία

  

Η συνωμοσία 

Τα μάτια σου, η θάλασσα

                         ο έρωτάς σου, ο ουρανός

Όλα συνωμοτούν απόψε

Στις θαλασσινές σπηλιές

                         ο άνεμος που τραγουδάει

Στα μαλλιά σου ο άνεμος που ταξιδεύει

Στα μάτια σου η καταιγίδα

         στον πόθο σου τ’ αφρισμένο κύμα

Όλα συνωμοτούν απόψε

Στο καράβι το ταξίδι

                      στους γλάρους η ελευθερία

Στα μάτια σου το γαλάζιο

                      στην καρδιά σου το κόκκινο

μια θάλασσα κι ένα ηλιοβασίλεμα

Όλα συνωμοτούν απόψε

Ο έρωτας που μας συνεπαίρνει

                  το φεγγάρι που μας περιμένει

το νυχτοπούλι που κελαηδάει

                                              τη μοναξιά του

Ο τζίτζικας του πυρετού των δέντρων

             ο Γκιώνης τον καημού της νύχτας

Το νυχτολούλουδο

Τα ιδρωμένα χέρια,

             το καρδιοχτύπι, η ανατριχίλα μας

Όλα συνωμοτούν απόψε

Ο χρόνος που σταμάτησε , τα μάτια σου,

                     τα μαλλιά σου, η καρδιά σου

Η θάλασσα, ο άνεμος,

                                    το φεγγάρι, τ’ άστρα

Όλα μετέωρα κι ακίνητα περιμένουν

                                     να πάρω το φιλί σου

Έτσι είναι ο έρωτας κι ο χρόνος

                                  της νύχτας συνωμότες

Όλα συνωμοτούν απόψε

Γι αυτό ακριβώς κι εγώ, απόψε

                                     θα πάρω το φιλί σου

                                       Γιάννης Ποταμιάνος