Το μήνυμα

Το μήνυμα  

Δεν είναι πλατανόφυλλα του φθινοπώρου

Ούτε μαντήλια που χαιρετούν τα πλοία

Είναι χέρια που φοβερίζουν τους καιρούς

               Είναι χέρια που απαιτούν το δίκιο

Ταράχτηκε ο βυθός

                 και βγήκαν τα φύκια στη στεριά

 ακολουθούν τα θαλάσσια τέρατα

                              τα κοχύλια και τα ψάρια

Οι άνθρωποι φόρεσαν τα γιορτινά τους

                          με τιμές να τα υποδεχτούν

Αλλά η θάλασσα γέμισε ναυάγια

                                   και νεκρές γοργόνες

Ο Απρίλης τελειώνει

        οι παπαρούνες ντύθηκαν στα κόκκινα

Αχ τι όμορφα που μύρισαν οι πασχαλιές

                                    έρχεται πρωτομαγιά

Μια ικεσία ανεβαίνει απ’ το βυθό

         παρακαλάει το ήλιο για ολοκαύτωμα

Κι ένα μήνυμα που ‘στειλα κάποτε

                                          σ’ ένα μπουκάλι

το ξέβρασε σε ποίημα το κύμα

Δεν είναι πλατανόφυλλα του Φθινοπώρου

Είναι χέρια που ανεμίζουνε στον άνεμο

               Είναι χέρια που απαιτούν το δίκιο

Έλα μαζί μου, ο κόσμος αυτός τέλειωσε

Η θάλασσα ξερνάει ναυάγια

                                         και νεκρά όνειρα

Μια ικεσία ανεβαίνει στ’ άστρα,

          παρακαλάει τον ήλιο για δικαιοσύνη

Έλα μαζί μου,

ας φορέσουμε τα γιορτινά μας

                                    έρχεται πρωτομαγιά

Ίσως ανθίσουν καινούρια όνειρα

                                                           Γιάννης Ποταμιάνος

Η Πρωτομαγιά

Η Πρωτομαγιά 

Βγήκες στην όψη

                               αιμοστάλακτη

με υψωμένη τη γροθιά

ανεμίζοντας στο φως του Μάη

                                 αυταπάρνηση                     

Στεφανωμένη λουλουδιασμένα

                                            όνειρα

κι αστείρευτη αγάπη για ζωή

Μύριζε ο ιδρώτας σου έρωτα

              και η δουλειά σου ελπίδα

Κι όμως σε θέρισαν οι ριπές

                                      σαν στάχυ

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

   έγιναν παράσημα στα στήθη σου

επίμονα να αιμορραγούν

                    της λεβεντιάς το νάμα

Αχ Πρωτομαγιά άδολη παρθένα

                 εμπνέεις και εμπνέεσαι

απ’ τις κεραύνιες ομοβροντίες

               της ανοιξιάτικης βροχής

και περιφρονώντας το χαλάζι

                βλέπεις μόνο καλοκαίρι

Αχ εργατική Πρωτομαγιά, θυσία

                  σε κάδρο κρεμασμένη

Οι εικόνες των μαρτύρων σου

                                 μας οδηγούν

  

                      Γιάννης Ποταμιάνος

Πρωτομαγιά, οίστρος ταξικός

Πρωτομαγιά, οίστρος ταξικός

Πρωτομαγιά

----------- κάτι σαν διαδήλωση που τελείωσε

Όπως μυρμηγκιές κύματα

---------------------  ανάμεσα στις Κυκλάδες

Όπως επιτάφιος που κουβαλάει το πλήθος

-------------------  Όπως ξόδι σε πεδινό χωριό

Κι αυτός ν’ αγνοεί και ν’ αρμενίζει

----  σφυρίζοντας θύελλα με λάβαρα στον ώμο

Στην πλάτη του ένα δισάκι γεμάτο οιμωγές,

--------------------- αλαλαγμούς και βογκητά

Όπως απελπισμένο γαύγισμα σκύλου

---------------------------------  το καταχείμωνο

Φόβος και δέος,

μυρμηγκιά τα κύματα ανάμεσα στις Κυκλάδες

Φόβος και δέος,

στην Πανεπιστημίου χτυπημένη η διαδήλωση

κι ανάμεσα στο πλήθος ο επιτάφιος,

-----------------------------  πριν την Ανάσταση

Πρωτομαγιά

Κι αυτός εκεί να πιστεύει

----  πως το όνειρο τρέφει την πραγματικότητα

Κι αυτός εκεί ο αμετανόητος

-------------------------------  πάντα να επιμένει

πως στο ναυάγιο κρύβεται ο θησαυρός

----------  κι ας τον σύλησαν οι αρχαιοκάπηλοι

Πρωτομαγιά

------  κάτι σαν διαδήλωση που τελείωσε

---------------------   κι αρχίζει η περισυλλογή,

πού ήσουν

-------- όταν άλλαξαν σημαία τα πληρώματα

κι έγιναν πειρατές στους βράχους του Αιγαίου

Στα ναυάγια

θησαυροί κρυμμένοι στα ναυάγια

---- και στις σπηλιές του πελάγους θησαυροί

Θησαυροί στους βράχους πετρωμένοι:

η Λέρος, η Γυάρος, κι η Μακρόνησος

-----------  η Ικαρία, η Ανάφη κι ο Αϊ Στράτης

Θησαυροί τα νησιά που σε κάθε φεγγαράδα

--------- επιμένουν να γίνονται λαμπηδόνες

Θησαυροί τα ουρανόσιτα όνειρα

-----------------  στην Πίνδο και τον Παρνασό

Ήρθε η πρωτομαγιά

κι αφού κάθε εποχή  τα όνειρά της

-------- κάθε εποχή κι ο γενναίος σκύλος της

που ορμάει

--------- καταπρόσωπο στην γκρίζα Αρκούδα

Ο γενναίος σκύλος

------ που μπαίνει πρώτος στο χορό

---------------------------- και βγαίνει τελευταίος

Ήρθε η πρωτομαγιά νάμα γάργαρο Ιστορίας  

επιτάφιος που τον κουβαλάει

-------------------- στους ώμους του το πλήθος,

κι ο γενναίος σκύλος της αυτοθυσίας,

------  ο κουτσός σκύλος  που σακάτεψε

----------------------------- η γκρίζα αρκούδα

ανεβαίνει κουτσαίνοντας την οδό Σταδίου

Έτσι ήταν πάντα αυτός, από παιδί, επίμονος,

--------------------------------  αγύριστο κεφάλι

και κάθε φορά μέχρι τα μπούνια ερωτευμένος

Γι αυτό σε κάθε φεγγαράδα επιμένει

-------να ψάχνει θησαυρούς μες στα ναυάγια

που άφησαν οι πειρατές

-------------------- στους βράχους του Αιγαίου

Λέξεις πετράδια λαμπυρίζοντα,

--------------- ψηφίδες χρέους φωσφορίζουσες   

έτσι για να βρίσκει το δρόμο του

και στην επόμενη διαδήλωση ν’ ανεβαίνει ξανά

κουτσαίνοντας  την οδό Σταδίου

--------------------- ο σκύλος της αυτοθυσίας

Ήρθε η πρωτομαγιά, έρωτας ταξικός

----------------------- αυτοθυσίας και θανάτου

οίστρος συνείδησης ,

---- ένας σκύλος που γαυγίζει τ’ αφεντικά του

Ήρθε η πρωτομαγιά

-------- ναυάγιο γεμάτο θησαυρούς

---------------------------   θαμμένους στο βυθό

η Λέρος, η Γυάρος, κι η Μακρόνησος

-----------  η Ικαρία, η Ανάφη κι ο Αϊ Στράτης

Ήρθε η πρωτομαγιά

---------κάτι σαν διαδήλωση που δεν τελειώνει

κάτι σαν σκύλος που δαγκώνει τ’ αφεντικά του

που φυλάει τους θησαυρούς

---------------------  απ’ τους αρχαιοκάπηλους

και τεντώνει την αλυσίδα του

------------------------ ώστε κάποτε να σπάσει

                                              26 Απριλίου 2014

                                           Γιάννης Ποταμιάνος