Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Σαν κλωνάρι λυγαριάς

   
Σαν κλωνάρι λυγαριάς   

Τρέμει το κορίτσι
                            σαν κλωνάρι λυγαριάς
πώς να μην τρέμει
            με τόση προσμονή
                                          στο στήθος του

Τρέμει το κορίτσι αναριγά
Μια θάλασσα φουσκωμένη
                     γλύφει τα πόδια της ακτής
                                                       αναριγά
Ο άνεμος
ακονίζει  τα νύχια του γεροντόβραχου
του Άτλαντα που σηκώνει
                                         στις πλάτες του
ένα νησί, ολόγυμνο
             που φλέγεται σε ήλιο ανελέητο

Τρέμει το κορίτσι στον άνεμο
                             στο κύμα ανατριχιάζει
Τρέμει κι εγώ το ψάχνω
το κορίτσι,
                 το τρέμουλο την ανατριχίλα
Το ψάχνω παντού
     στην άμμο με τα κρινάκια
          στους βράχους με τα κυκλάμινα
                    στον ουρανό με τα πουλιά

Είναι καιρός τώρα
που ψάχνω παντού το κορίτσι,
την άμμο, τους βράχους τα κυκλάμινα
                        τον ουρανό με τα πουλιά

Κάθε βράδυ σαν βγαίνει το φεγγάρι
και μεριάζει ο αέρας τις κουρτίνες μου,
ψάχνω στον ασημόχαρο ουρανό
στο κορίτσι, στο τρέμουλο,
                         στην ανατριχίλα, ψάχνω
την χαμένη αρετή
                          που την είπανε αμαρτία

                            Γιάννης Ποταμιάνος