Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός  

Αέρας πλατύφυλλος

                              σαν πλάτανος

χαϊδεύει τα λευκά

                   στήθη μιας γυναίκας

που στέκεται στο παράθυρο

                                  της κάμαρης

Μιας συννεφένιας κόρης

που αγναντεύει σταυροδρόμια

που αγναντεύει τραίνα

              και ερωτικές παλίρροιες

Μιας κόρης που προσφέρει

                     μήλο χρυσοκόκκινο

Αέρας σαν πλατύφυλλος

                                       βασιλικός

χαϊδεύει τα ρουθούνια

          ενός άνδρα που ταξιδεύει

Ενός άνδρα

          που στέλνει φιλιά ερωτικά

          και πολύχρωμα λουλούδια

Ενός άνδρα που νείρεται

δεμένος με γόρδια δεσμά

               στο στύλο της αυλή της

                               28 Ιουλίου 2012

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Ζητείται ελπίς απόψε

Ζητείται ελπίς απόψε

Τα νυχτολούλουδα του σώματος

                                                    ανθίζουν

κι ακολουθεί ο εγκέφαλος σαν έντομο

                                    τη μυρουδιά τους

Η αλήθεια κελαρύζει

              στο νάμα της ψευδαίσθησης

που μας ποτίζει

               και οι πόθοι μας μεστώνουν

Η αλήθεια βγαίνει πάντα

        απ’ το καπέλο μας με απάτη

                   σαν το κουνέλι του φακίρη

Η αλήθεια κρύβεται καλά

        μες στον ανθόκηπο του σώματος

και τραγουδάει στο παραμιλητό

                                              του ονείρου

Τότε ακριβώς που ο δαίμονας

                                     του μεσονυχτίου

σπάει τα μίζερα δεσμά της μέρας

                                           και βγαίνουν

οι αντάρτικες δυνάμεις μας

                                        στα καραούλια,

να χορεύουν στο ασημένιο φως

                                         του φεγγαριού

Όχι άλλος λογισμός κι ενάργεια

ας γίνει ο στίχος μου απόψε

                                   μονοπάτι τεράτων

Να περάσει το ωραίο τέρας

                    απ’ τη φωλιά της μοναξιάς

να κλέψει τα αυγά της

                    σύνεση, τάξη και  καθήκον

Μου περισσεύει απόψε η λογική

   την ανταλλάσσω όσο  όσο με ελπίδα

                               28 Ιουλίου 2012

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Το υπόγειο

Το υπόγειο  

Πόρτα ξύλινη παλιά

          που κρύβεις

                    υπόγειο σκοτεινό

οστεοφυλάκιο

                     μνήμης παιδικής

Υπόγειο σκοτεινό

με τα παλιά σου δόκανα

        στον τοίχο κρεμασμένα

με το σκουριασμένο σου

                     υνί στο πάτωμα

πως σαγηνεύεις

    το μέσα μου αναλλοίωτο

                                        παιδί

Πιο οριστικό

         κι απ’ τη ρωγμή

                           σε κρύσταλλο

αιώνιο

          σχεδόν παντοτινό,

υπόγειο σκοτεινό

         με τα σκουριασμένα

                                     δόκανα

και τις αραχνιασμένες

                               σου γωνιές

άλλοτε μου χαϊδεύεις

                                 νοσταλγία

κι άλλοτε σαγηνεύεις

                                    θάνατο

Υπόγειο σκοτεινό

                  με τη σάπια πόρτα

φυλάω ζηλότυπα

στο οστεοφυλάκιο

                       της μνήμης μου 

τις μυστηριακές σκιές

            και τις κρυψώνες σου

                      19 Ιουλίου 2012

                    Γιάννης Ποταμιάνος