Η φυσίζοος αία των ονείρων μας

 

Η φυσίζοος αία των ονείρων μας
=================================
Προσπαθώ να νοιώσω
------------------------ με όλες τις αισθήσεις μου
------------------ το ψυχορράγημα της χίμαιρας
Προσπαθώ να καταλάβω
------------- μ’ όλη τη δύναμη της σκέψης μου
πως ξεφούσκωσαν οι χίλιοι άνεμοι
---------- απ’ τη φουσκωμένη περηφάνια μας
Κάποτε ζωστήκαμε τα κοφτερά σπαθιά
--------- και καλπάσαμε ανάμεσα στ’ αστέρια
Όλα σε μια έφοδο στον έβδομο ουρανό
Ναι πρέπει να σταυρωθούμε
--------------- αφού πιστέψαμε στον άνθρωπο
Πρέπει να μ’ αγκαλιάσεις,
---------------------------- τρέμουν τα φτερά μου
Εσύ πάντα κρατούσες σφιχτά
---------------------------------- τον χαρταετό μου
-------------- να πετάει κόντρα στους ανέμους
Ακόμα και τώρα που τσακίστηκε
--------- μπορείς να μπαλώσεις τα φτερά του
Μια μικρή φλόγα,
μια κρυφή σπίθα ζωντανή μέσα στην τέφρα
Η επιθυμία σιγοκαίει
--------- λίγα φρύγανα που να ‘βρω
---------------------- για να φουντώσει η φωτιά
Εμείς η γενιά των αργοναυτών
---------------------------- κάψαμε τα πλοία μας
κι ακούμε τώρα το βογγητό της θάλασσας
-------------------------------------- που μας καλεί
Όχι δεν υπάρχει γυρισμός
Η φυσίζοος αία των ονείρων μας
------------------ είναι εδώ μαζί μας, μέσα μας
------------------------------ Γιάννης Ποταμιάνος

Η ελπίδα

 

Η ελπίδα
 
Ο χρόνος φεύγει
        αφήνοντας τη στυφή γεύση του
                                                       στα χείλη
 
Τα κύματα του χωροχρόνου ταξιδεύουν
 
Η λήθη στο βυθό
       Στον αφρό επιπλέουν οι αναμνήσεις
Σφραγισμένα μπουκάλια
               με μηνύματα κινδύνου
                      τα κύματα τα προσπερνούν
 
Στο βυζί της Ακρόπολης
           η θηλή του Παρθενώνα
                    λογχίζει τον γαλάζιο ουρανό
 
Και στο βάθος Φάληρο
                         δρόμοι θολοί θαλασσινοί
δρόμοι των ανέμων και των πουλιών
                              μισεμοί δίχως γυρισμό
 
Ηλιοβασίλεμα, έρχεται η νύχτα
          κι εγώ ελπίζω κι απόψε
                         να φανεί τ’ άσπρο καράβι
 
Το περιμένω χρόνια
καθισμένος στα βράχια της Πειραϊκής
            κι αυτό τ’ απόβραδο του Ιουνίου
 
Έρχεται νύχτα
 τουλάχιστον ας βγει απόψε το φεγγάρι
 
                                    21 Ιουνίου 2017
                                  Γιάννης Ποταμιάνος

21η Απρίλη σήμερα

 

21^η Απρίλη σήμερα
 
21^η Απρίλη σήμερα
                                      ημέρα αποφράς
                                                                      χρέος θύμησης
Ο αμπελουργός της ιστορίας
                            ας σκαλίσει τ’ αγιοκλήματα της μνήμης
Στα σκιερά κρεμνά της λήθης
                  ελλοχεύουν κρυμμένα
                                  τα οξειδωμένα τανκς του φασισμού
 
Ας μην ξεχνάμε
                   κι ας μην αφήνουμε τους άλλους να ξεχνάνε
Στη σκιά της λήθης είναι που επωάζει τα αυγά της
                                                      του φασισμού η όχεντρα
κι ύστερα χωρίς να το καταλάβεις
                                              βγαίνουν στο φως φολιδωτοί
                 οι πολυκέφαλοι εφιάλτες της λερναίας Ύδρας
 
Κι αφού η υποταγή στο δυνάστη
                                             είναι ο φόβος που μας ορίζει,
μόνο με τους χτύπους της καρδιά μας
                       σπάνε οι χαλκάδες που μας αλυσοδένουν
 
Η εξουσία κτίζει τα αποτρόπαια κάστρα της
              από μαύρες πέτρες που από μέσα μας λατομεί
Από εκεί λοιπόν ας ξεκινάει και η δική μας αντίσταση
          έτσι που να γίνουμε λατομείο λευκών μαρμάρων
 
21^η Απρίλη σήμερα ημέρα αποφράς,
χρέος θύμησης
               των ερπυστριοφόρων  ερπετών
                         να περιπολούν στους δρόμους της πόλης
Μνήμη θλιβερή, άκαυτη βάτος, αμάραντος πόνος
                                 απώλεια αξιοπρέπειας και λευτεριάς
Οι δολοφονίες αγωνιστών,  οι συλλήψεις, ο ιππόδρομος
                                                  οι εξορίες τα βασανιστήρια,
Στη Μπουμπουλίνας
              «χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα»
 
Η πνιγμονή επιμένει ακόμα
                                     τις νύχτες στα εφηβικά μας όνειρα
 
Πονάει το σκάλισμα της μνήμης φίλε μου αμπελουργέ
μα ο νοσταλγός γεροχαφιές επιμένει αμετανόητος
                                                                       να βυσσοδομεί
εθνοσωτήριες θεωρίες
                    «περί πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας»
 
                                                           21 Απριλίου 2021
                                                               Γιάννης Ποταμιάνος