Η απαντοχή

  

 Η απαντοχή  

Αυτή η πόλη μ’ έχει γυμνώσει

     μου ‘κλεψε τα δέντρα και τα ποτάμια

                                    τον κούκο και τ’ αηδόνι

Τις διάφανες νύχτες του καλοκαιριού

                                που ταξίδευα στ’ αστέρια

Ξέρω είναι ανεπίτρεπτος ο γυρισμός

                       ας φλογίζει το πνεύμα ο πόθος

π’ αναβλύζει απ’ τις αρχέγονες πηγές μου

Όμως καθώς βαδίζω

                             στο μονοπάτι του σκώληκα

μες στις φλέβες μου τραγουδάει ο τζίτζικας

και τότε γίνομαι δέντρο καταπράσινο

για να κρησάρω στους κλώνους μου το φως

        και να γλυκαίνω τον ύπνο του ξωμάχου

Τότε ακριβώς είναι  

που ολόγιομος γαλήνη βαδίζω αγόγγυστα                                        

το μονόδρομο του σκώληκα  

                                     και γίνομαι πεταλούδα

να ψάχνει μια φλόγα να καεί

                                στο πέταγμα για τ’ άστρα

Αχ! Αυτή η πόλη μ’ έχει γυμνώσει

                                               κι έμεινα μονάχος

με το εσώρουχο της νοσταλγίας γι απαντοχή

κολλημένο στη δορά μου

                      να με προστατεύει απ’ το βοριά

Γι αυτό όσο κι αν η μοίρα φυσάει

                                               τους ανέμους της,

εγώ πάντα βγάζω απ’ το σεντούκι μου

        ένα παλιό τραγούδι γι’ αγάπη και ψωμί

και το τραγουδώ μονότονα σαν τζίτζικας

για να γλυκαίνω την ψυχή του πεινασμένου

Αυτή η πόλη είναι γυμνή όπως κι εγώ!

Γι αυτό πρέπει ν’ ανάψω μεγάλη πυρκαγιά

                                                          να ζεσταθεί

Γι αυτό κάθε βράδυ μαζεύω για προσάναμμα

τα όνειρά μου που είναι από εύφλεκτο υλικό

κι εύκολα γίνονται λαμπηδόνες να φωτίζουν

                           20 Νοεμβρίου 2013

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Σπασμένη φτερούγα

Σπασμένη φτερούγα  

Ένα όνειρο με σπασμένη τη φτερούγα του

                                    δεν μπορεί να πετάξει

Φτάνει στην άκρη της φωλιάς του

                               φοβάται και πισωγυρίζει

Ένα όνειρο φοβάται να πετάξει

    μα τρέχει μες τις φλέβες του τόση λάβα

που ρέει απ’ την πληγή του

                               στις σχισμές του βράχου

Έτσι που μες από τις υπόγειες στοές

                         ανεβαίνει στην βουνοκορφή

και γίνεται καπνός γίνεται θειάφι

Ένα κουβάρι σήματα,

που τα παίρνει ο άνεμος και τ’ ανεβάζει

πάνω απ’ τις βουνοκορφές

                                  στην τύρβη τ’ ουρανού

να γίνουν σύννεφο,

                     να γίνουν βροχή και κεραυνός

Και τότε ποιος ξέρει

ίσως το μινύρισμα της βροχής

                                                 μας ψιθυρίσει

ίσως η βροντή του κεραυνού διαλαλήσει

ποιες μυστικές μορφές

              έκρυβε μες τη λειωμένη λάβα του 

Ένα όνειρο με σπασμένη τη φτερούγα του

                                    δεν μπορεί να πετάξει

γι’ αυτό πισωγυρίζει στη φωλιά του

                           και παραμιλάει ως το πρωί

δυσνόητα μηνύματα και λόγια του βυθού 

που τα σκορπάει ο άνεμος στην τύρβη

τ' ουρανού και κανείς πια δεν τα θυμάται

                             4 Ιανουαρίου 2014

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Η ιστορία έχει κεφάλι Μέδουσας

Η ιστορία έχει κεφάλι Μέδουσας  

Η ιστορία έχει κεφάλι Μέδουσας

             όποιος την κοιτάει κατάματα πετρώνει

Πλην των ποιητών και των απονενοημένων

Αυτοί την κοιτούν κατάματα

                                     στα φλογισμένα μάτια της

κι ονειρεύονται την εξέγερση της Άνοιξης

Κι αφού Ελευθερία είναι η Άνοιξη

ένα λουλούδι πάντα μοσχοβολάει και μάχεται

Όπως ένα κόκκινο γαρύφαλλο

                   που μες την ασβεστωμένη γλάστρα

                           ψέλνει τον ύμνο της εξέγερσης

Ναι! Όταν το αίμα ρέει στα ρείθρα και βοά

            η απόγνωση ανταρτεύει στα καραούλια

Τότε ακριβώς είναι που εξεγείρεται το κόκκινο

                                           και μοσχοβολάει ιδέες

Η ιστορία έχει κεφάλι Μέδουσας

        όποιος την κοιτάει κατάματα μαρμαρώνει

Το αίμα όμως όταν ρέει στα ρείθρα

                                           οπλίζει δίκοπο μαχαίρι

ανταρτεύει κι ετοιμάζει άνοιξη

                                       για τους κατατρεγμένους

Το αίμα των αθώων και το αίμα των ηρώων

που πέτρωσαν

                         κοιτώντας κατάματα την ιστορία

Ναι! Η ιστορία είναι μια Μέδουσα

                που περιμένει τον αποκεφαλισμό της

από έναν αντάρτη εργάτη

                                     που την κοιτάει κατάματα

                            κι ονειρεύεται την επανάσταση

Πως αλλιώς

αφού πάντα η ιστορία βουτάει την πένα της

                             στο αίμα των αποφασισμένων

για να γράφεται ξανά

                                    με νέους νόμους κι ηθικές;

                                                      13 Ιουλίου 2014

                                                   Γιάννης Ποταμιάνος