Ατάκτως ειρημένοι

Ατάκτως ειρημένοι   

Στη μήτρα της αταξίας γεννιέται

              η ελπίδα των απονενοημένων

Το ρίγος που φλογίζει την επιδερμίδα

                                                της νόησης

Εκεί που ελλοχεύει ο πόθος

και ανοίγει διάπλατα

                   τις πόρτες της συνείδησης

για να εισχωρεί το ανατρεπτικό φως

                                           των αστεριών

και να φωτίζει αμυδρά τις σκιές

                                             της κάμαρας

Τότε που το όνειρο δεν έχει

             ακόμα κυριεύσει το ταξίδι μας

και μεταξύ ύπνου-ξύπνου

         η πάλη του λόγου και του μύθου

μας ταξιδεύει στη χώρα του απείρου

                                              και του όλου

Εκεί στον ασύμμετρο μπαχτσέ

                                                  της φύσης

και στα κουλουβάχατα της ιστορίας

                               ριζώνει η νοσταλγία

της ανατροπής

                  που θα φέρει τη νέα τάξη

Εκεί εμείς με το όπλο "παρά πόδα"

                                    καιροφυλακτούμε

να κάνουμε ανέφικτη της επιστροφή

Ώστε το φίδι να μην δαγκώνει

                                             την ουρά του

σε ανώφελους  και αδιέξοδους κύκλους

Για να βρει η διαλεκτική το δρόμο της

στο ορφανοτροφείο της φύσης

που μας παράτησε αμήχανους,

                           ο θεός της πιθανότητας

                               9 Απριλίου 2012

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Ψάξτε στο μέλλον

 Ψάξτε στο μέλλον

Τώρα που η ελπίδα μου

                                      έγινε απόγνωση

Δεν έχω τίποτα πλέον στο δισάκι μου

Ότι χρειάζομαι  

                 το ψάχνω βαθειά στο μέλλον

Κι όσο παλεύω με τη θάλασσα

                         δεν λησμονώ τα βράχια

Με το μετέωρο βήμα του ναυτικού

                         ξεριζωμένος παραπαίω

Αφού ξένος στο ταξίδι,

                           ξένος και στο γυρισμό

Ας ψάχνω πάντα σε ιδέες σκονισμένες

σε παλιά συναξάρια

           για πνεύματα και περισπωμένες

Ας σκέβρωσα ψάχνοντας το πρόσωπο

                                                    του θεού

Εσείς τινάξτε τη σκόνη

                          απ’ τις  παλιές ιδέες μου

και ψάξτε στο μέλλον

Εγώ θα αντέξω την απόρριψη

γιατί θ’ αρπάξω ένα σύννεφο

            να γυρίζω μοναχός στον ουρανό

Αφού φώναξα το θάνατο

                ας με συνοδεύουν τα κοράκια

Κι’ ας ακολουθώ,

            από καιρό βουβά

                                          μια διαδήλωση

Πάντα αφουγκράζομαι κρυφά

τα μερομήνια

                       που διαβάζουν τον καιρό

Και μη λυπάστε

απολαμβάνω ακόμα

                          τις ψευδαισθήσεις μου

Κι’ όταν βροντούν

                  οι «κρότου λάμψης»

                                                  στη Σταδίου

Εγώ αφουγκράζομαι το μπουμπουνητό

                                                της Ιστορίας

Γι’ αυτό

Τώρα που τέλειωσαν τα χρόνια

           που τέλειωσαν κι’ οι σύντροφοι

Μια συμβουλή από μένα:

«ότι χρειαστείτε ψάξτε το στο μέλλον»

Ότι χρειαστείτε

                    εκεί φλέγεται αιμοστάλακτο

                                      στα οδοφράγματα

σαστισμένο κρύβεται στις σκιές

                                           των λεωφόρων

ανάμεσα σε φωτεινά πετράδια

                   και σε καπνισμένα πρόσωπα

Ότι χρειαστείτε

περιπλανιέται στη φαντασία

                              σε ουράνιες περιπολίες

χωρίς όρους και όρια

βρίσκεται

                στον οίστρο των ερωτηματικών

Όπου ο ανέστιος πόθος χαοτικά  

                      καλλιγραφεί το ακατάληπτο

                              18 Φλεβάρη 2012

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Το μεγάλο κύμα

Το μεγάλο κύμα

Έχω ξαπλώσει ανάσκελα

               στη μυρωδιά του χόρτου

Κι’ η λύπη στάζει διάφανη

         δροσοσταλιά, απ’ τ’ αστέρια

Αφού όλα γίνονται μακριά

                               και χωρίς εμένα,

φυλάω σ’ ένα κοχύλι

την απόγνωση της θάλασσας

                           στο μεγάλο κύμα

Εκεί άκουσα την κραυγή

που μου ‘στειλε

                          η απεραντοσύνη

και στράφηκα στο έλασσον

Εκεί στο μυστικό δείπνο

                                  της ασάφειας

όπου το ηλεκτρόνιο χάνει

                                  τη θέση του

κι ο χάρος το σκοπό του

Εκεί ο νεκροζώντανος χάνομαι

στο νόμο

               του απροσδιόριστου

που κρύβεται στη σταθερά  

                             του ελαχίστου

Όμως εσύ επιμένεις να ταξιδεύεις

σαν κομήτης

              λάμποντας την ουρά σου

Κι ας μη σε κατοικώ εγώ

                              εσύ υπάρχεις

Κι όσο η ύπαρξη σου λαμπιρίζει

ένα κεράκι θα φωτίζει

                           την μοναξιά μου

                               27 Αυγούστου 2011

                            Γιάννης Ποταμιάνος