Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Βραδινό μινύρισμα


Βραδινό μινύρισμα  

Καθώς έρχονται ιδέες λαμπηδόνες
                                             να μινυρίζουν
σαν αποδημητικά πουλιά
                                          του φθινοπώρου
Εγώ τις ανεβάζω ψηλά
                                   στη γωνιά του τοίχου
         όπου παλιά κρέμονταν το καντηλάκι
Αυτές θεωρούν χρέος τους
                       ν’ αχνοφέγγουν στο σκοτάδι
Να μου στέλνουν εικόνες
                                         με γενειοφόρους
                          απ’ τα βουνά και τα βιβλία

Όμως εγώ κοιτάω ψηλά
                                  έξω απ’ το παράθυρο
το φεγγάρι να παίζει
                        με τις κορφές των δένδρων
Αλλά πίσω απ’ τα δένδρα
              ελλοχεύουν αναμμένα κάρβουνα
                                 τα μάτια του αίλουρου
που ξυπνάνε μέσα μου αρχέγονο θεριό
                            έτοιμο πάντα να ορμήσει
Αρπάζοντας ντουφέκι ή βιβλίο
                               απ’ τη γωνιά του τοίχου
φυλαγμένο ψηλά στο εικονοστάσι
                   όπου κρέμονται στο καντηλάκι
ιδέες λαμπηδόνες, αποδημητικές,
                     που φεύγουν και ξανάρχονται
και μινυρίζουν επίμονα παράπονο,
ζηλότυπα φυλαγμένο
                           στα όνειρα της νιότης μου

Όμως να που  ωριμάζουν οι καιροί
                              οι ιδέες και οι άνθρωποι
Οι προσευχές στο εικονοστάσι δεν αρκούν
Γι’ αυτό κάθε βράδυ
         ανοίγω στον τοίχο πολεμίστρα
                               να τουφεκάω το φεγγάρι
Για να ουρλιάζει από φόβο
          ο αίλουρος ο σαρκοφάγος
                       που καιροφυλαχτεί στη νύχτα

Μα το μινύρισμα απ’ το εικονοστάσι                                                      
           επιμένει να νανουρίζει τα όνειρά μου
Γι αυτό εσύ ψάξε
                τα ματωμένα μου ίχνη στον καιρό
Αυτά είναι που δείχνουν
         τους πόθους μου, τα πάθη μου
                                     και το ανάστημά μου
                                     Γιάννης Ποταμιάνος