Με λογισμό τοξοβολώ

Με λογισμό τοξοβολώ

           Του Γιάννη Ποταμιάνου

Σαν πέσει το σκοτάδι,

έξω απ’ το παράθυρό μου

αφουγκράζομαι το θηρίο

Η αδηφάγος ανθρωποφαγία του,

ανατριχίλα στο κορμί μου

Όμως φίλος μου, ο έρωτας

θολώνει τον καθρέφτη μου

Να κρύβεται το φθαρτό μου

Σαν πέσει το σκοτάδι

           ανάμεσα στ’ αστέρια

Στεντόρεια η κραυγή της απουσίας

Όμως φίλος μου, ο λόγος

Όταν κοχλίας κερασφόρος

τεντώνω τις κεραίες μου

            στους ήχους του απείρου

Όταν θαυμάζω τα ολοκαυτώματα

                             των μετεωριτών

να κλίνουν το μάτι στο αχανές

Σαν πέσει το σκοτάδι

Έρκος ορθώνει το παράδοξο

Όμως φίλος μου καλός

                           η διαίσθηση

Σαν απλώνω του τύπους μου

να στεγνώνουν στ’ άστρα

Όταν στιλβώνω τις πανοπλίες

των θεωριών μου

να τρομάζουν το ακατανόητο

Σαν πέσει το σκοτάδι

                       φοβάμαι το ταξίδι

Όμως φίλος πιστός,

                       τ’ αστέρι μου

Λυχναράκι που φωτίζει τις σκιές   

                    των ψευδαισθήσεων

Γιατί

πως ν’ αντέξω εκεί έξω χωρίς αστέρι;

Όταν

στη παγωμένη λαμπρότητα

                        του σύμπαντος

βρυχάται η Μεγάλη Άρκτος

Γι’ αυτό, όταν στα φαινόμενα

                 ελλοχεύει ο μύθος

Πάντα

με λογισμό τοξοβολώ

                        το ακατανόητο                               

              12 Νοεμβρίου 2010

             Γιάννης Ποταμιάνος

Πολυτεχνείο για πάντα

Πολυτεχνείο για πάντα

                      του Γιάννη Ποταμιάνου

Ναι, τη νύχτα εκείνη

            μοσχοβόλησαν τα όνειρα

Οι άνθρωποι έγιναν ψηλότεροι

Καθώς καβάλησε η αποκοτιά

            τ’ αφηνιασμένο άτι

Χέρι με χέρι πορεύτηκε το όνειρο

                                   κι’ η ελπίδα

Ναι, έτσι γράφεται η ιστορία

            καβάλα στην απόγνωση          

Όταν χύνεται το αίμα

            απ’ τις φλέβες μας

και κοκκινίζει το πλακόστρωτο

Ναι, έτσι κατακτιέται το δίκιο

Σαν φτύνεις τη χαμέρπεια

Σαν αντιστέκεσαι στις ύαινες,

που ροκανίζουν τη λεβεντιά

Ναι, έπεσαν οι μάσκες

                         εκείνη τη νύχτα

κι’ έμενε ο καθείς με γυμνό

                         το πρόσωπό του

Κι’ έμεινε ο καθείς μόνος

                          μπρός στο χρέος του

Φρουρός στις Θερμοπύλες

Ναι, τότε ήταν που γράφτηκε

                          η ιστορία

Μελάνι ανεξίτηλο στο κούτελο

                          του μέλλοντος

Ναι, είμαι περήφανος που πίστεψα

                           στο όνειρο

Κι’ ας έμεινε όνειρο, ακόμα

Ήταν όμορφη η έφοδος στ’ αστέρια

                           το βράδυ εκείνο

Κι’ ας έκλαψε το φεγγάρι

Ας μούσκεψαν με αίμα και δάκρια

                           τα γένια μας

Εμείς με τ’ όνειρο καλά κρυμμένο

                           στο αμπέχονο

δραπετεύαμε προς το μέλλον

Καθώς, με το σημάδι κατακούτελα

και τους νεκρούς μας 

                            παραμάσχαλα

ανηφορίζαμε την Ιστορία

                    7 Νοέμβρη 2010

                  Γιάννης Ποταμιάνος

Σημείωση:  Το χαρακτικό είναι απόσπασμα από σύνθεση του Α. Τάσσου (Αλεβίζου) για το Πολυτεχνείο.

Ώριμοι καιροί

Ώριμοι καιροί

                 Του Γιάννη Ποταμιάνου

Σαν αντιλάλησε διάτορος

…………………   η κραυγή ιστορίας

ξεσηκώθηκαν τα όνειρα

Αναλήφθηκαν  στους ουρανούς,

………………….  κι έγιναν πουλιά

Φτερούγισαν  τα πουλιά,

……………………  έγιναν σμήνη

Κι εμείς ξοπίσω τους

Ασθμαίνοντας να κυνηγάμε

…………………….. τις σκιές τους

Να ελλοχεύουμε με θηλιές

……………………..  μες τα ξερόκλαδα,

Με ξόβεργες  στ’ αγκάθια

Μα πώς να πιάσεις τ’ όνειρο;

Αφού σαν ήρθαν οι καιροί

 ………………  κι’ άνθισαν οι λειμώνες

Σύνθημα έδωσε η Ιστορία, ριγηλό

«Να γίνουν τα όνειρα ζωή»

Μα πώς να πιάσεις τ’ όνειρο;

Αφού σαν ήρθαν οι καιροί

Και θησαύρισε

……………… με χρώματα το φως,

Σύνθημα έδωσε η φύση, ευωδερό

Τα σκουλήκια

……………… να γίνουν  πεταλούδες

Γι’ αυτό  πέταξαν τα όνειρα

………………  κι’ οι  ψυχές μας  

Γι’ αυτό κι εμείς ξοπίσω τους

………………  ενεοί τα κυνηγάνε

Ας σταματήσουμε  

………………  να στήνουμε παγίδες

και αποξηραμένα λουλουδάκια,

………………  μες στους στίχους μας

Αφού δεν βαλσαμώνονται οι ψυχές

……………… κι’ ωρίμασαν οι καιροί

Ξανά  εμείς  περήφανοι ποπολάροι,

………………  Έστω και ρακένδυτοι, στη μάχη

να διδάσκουμε, ακόμα αυταπάρνηση

Καθώς στις σημαίες μας ανεμίζει επίμονα

 ………………  ο συλλογικός  πόθος

Πως αλλιώς;

Αφού δεν βαλσαμώνονται τα όνειρα

Στους δύσκολους καιρούς

Εμάς, πάντα θα μας οδηγούν

…………………….  οι γόνιμες στερήσεις

Πως αλλιώς;

Αφού όταν σκύμνοι λιονταριών

……………………. βυζαίναμε στέρφες μάνες

Μάθαμε να ορθώνουμε τη χαίτη μας

……………………. Γρυλίζοντας

μες απ’ το έρκος των οδόντων μας

 …………………… το όχι στην εκμετάλλευση

ψυχών τε και σωμάτων

                       27 Σεπτεμβρίου 2010

                      Γιάννης Ποταμιάνος