Βασιλικός πολτός

 Βασιλικός πολτός 

Σε μια ρωγμή του βράχου

      μινυρίζουν τ’ αγριοπερίστερα

                                    τα μυστικά τους

Τα μυστικά του έρωτα

          που αλέθονται στους βράχους

και γίνονται αστερόσκονη

               να φτερουγίζουν στ’ άστρα

                                

Σε μια ρωγμή στο μέτωπό μου

έχτισε ένα μελίσσι τις κερήθρες του

κι έρχονται οι μέλισσες

                        να θησαυρίζουν λέξεις

Λέξεις που μάζεψαν ολημερίς

                                   απ’ τα λουλούδια

Βουίζουν οι μέλισσες σε μια ρωγμή

                                    στο μέτωπό μου

               τακτοποιούν χιλιάδες λέξεις

Και κάπου σε μέρος μυστικό

                            με περισσή φροντίδα

κρύβουν

λέξεις ξεχωριστές που βρήκαν

                                          σε ποιήματα

Εκεί σε μέρος μυστικό

                        με αρχέγονες συνταγές   

ετοιμάζουν οι αρχιμάγειρες

                          μες στα πιθάρια τους

βασιλικό πολτό

                         για τη βασίλισσά τους

Εκεί κι εγώ

     με μια ρωγμή στο μέτωπο

                                               ελλοχεύω

να κλέψω τις πιο όμορφες λέξεις

                                που σου πρέπουν

να γράψω ποίημα, να σου απαγγείλω

                     μια Αυγουστιάτικη νύχτα

                                              με φεγγάρι

σαν τραγουδάει ο τζίτζικας

                     και γλυκολαλεί τ’ αηδόνι

Το καλοκαίρι έφυγε

                          κι ήρθε το φθινόπωρο

σπιλιάδες πήραν τις μέλισσες

                                    κι εσύ δεν ήρθες

κι έμεινα μόνος

      με μια όμορφη ανθοδέσμη λέξεις

και μια ρωγμή στο μέτωπο

                                      να σε περιμένω

Όμως δεν πειράζει, εκεί ψηλά

μες τη ρωγμή του βράχου

              ένα ζευγάρι αγριοπερίστερα

επιμένουν να μινυρίζουν ακόμη

                            το μυστικό μου πόνο

κι ο κρυφός μου έρωτας

                  αλέθεται στους βράχους

να γίνεται αστερόσκονη

               να φεγγοβολάει στ’ αστέρια

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Ένα κορίτσι περιμένει

Ένα κορίτσι περιμένει  

Ένα κορίτσι απόψε περιμένει

Στο ρουθούνι του

                   περασμένος ένας κρίκος

Στο αυτί του κρεμασμένο

                                   ένα σκουλαρίκι

Στο γοφό του ανθισμένη  

                                         μια τουλίπα

Ανάμεσα στα πόδια του φύτρωσε

                      μια διψασμένη λεμονιά

Ένα παγόνι φόρεσε

          τα όμορφα φτερά του απόψε

κι ένα πολύχρωμο λοφίο

                                     στο κεφάλι του

Το παγόνι είναι όμορφο

                     το κορίτσι είναι όμορφο

Όλα είναι όμορφα σήμερα

Ένα κορίτσι απόψε περιμένει 

Κρατάει στο χέρι του

                                     μια μαργαρίτα

τη μαδάει και περιμένει

Στον κήπο του

                       μια διψασμένη λεμονιά

το κορίτσι χαμογελάει και περιμένει

                             ήρεμο την καταιγίδα

περιμένει να πέσει ο κεραυνός

Φόρεσε τα καλά του κορίτσι απόψε

                  κι’ ένα στεφάνι στο κεφάλι

περιμένει τη βροχή  

                     κι’ η βροχή  δεν έρχεται

Η καταιγίδα ακούγεται,

                                 να περνάει μακριά

ο κεραυνός βροντάει απόμακρα

Η λεμονιά στον κήπο διψασμένη

        περιμένει όλη τη νύχτα τη βροχή

                          κι’ η βροχή  δεν έρχεται

Ένα κορίτσι ονειρεύεται, πάλι απόψε,

                                               διψασμένο

                            11 Αυγούστου 2013

                            Γιάννης Ποταμιάνος

Αναδυόμενη Αφροδίτη

Αναδυόμενη Αφροδίτη

Θόλωσε ο νους στο όνειρο

                            σαν βγήκες απ’ το κύμα.

Αναδύθηκες απ’ τον αφρό καλπάζοντας

Με το σώμα να ακτινοβολεί επιθυμίες

Ακολούθησα τα ίχνη σου

                                         στην καυτή άμμο

Με περίμενες στη σκιά

                   μιας ανθισμένης πικροδάφνης

Μέριασε το φως παράμερα,

Κι έλαμψαν στα μάτια σου,

                               οι αειθαλείς επιθυμίες

Σε νοσταλγώ

      κι η νοσταλγία μου ρωγμή στο χρόνο

Έτσι κάθε καλοκαίρι ψάχνω

                           τα χνάρια σου στην άμμο

ψάχνω στο εικονοστάσι της μνήμης μου,

                                   τη γλυκιά μορφή σου

ψάχνω, στης αμμουδιάς τις ανθισμένες

                                                  πικροδάφνες.

τις θαλερές επιθυμίες μας

                  που βύζαξε αδυσώπητα, η ζωή

Άραγε, που να βρίσκεσαι τώρα;

       Πόσων άλλων τα όνειρα στοιχειώνεις;

Υπάρχει ακόμα στη φωνή σου

εκείνο το ψεύδισμα

                     που έκανε το ψιθύρισμα σου

                                                 τόσο ερωτικό;

Και η λάμψη των ματιών σου,

                            σαν κοίταζες τη θάλασσα;

Σου έταξα πως θα αλλάξουμε τον κόσμο

                         κι αλλάξαμε τον εαυτό μας

Μου συγχώρεσες άραγε, την ασυνέπεια;

Δύσκολο να αντισταθείς

        στη συνωμοσία της Ιστορίας

                                        ενάντια στα όνειρα

Μόνο ο αυθάδης βρικόλακας, η μνήμη,

                                 αντιστέκεται τα βράδια

Ανοίγει τα παλιά σεντούκια μας

     και ψαχουλεύει τα νεανικά μας όνειρα

Ταξινομεί τις θαμπές μας αναμνήσεις,

      κάνει απολογισμό στις νοσταλγίες μας

Και το πρωί μας παραδίδει εξαγνισμένους

Για να αντέξουμε την τρομοκρατία

                             της επελαύνουσας νιότης

που μας σπρώχνει βάναυσα

                                                για να περάσει

Άραγε να παραμένω ακόμα,

         μια απ’ τις βραδινές σου νοσταλγίες;

                                        25 Ιανουαρίου 2010

                                        Γιάννης Ποταμιάνος