Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Εξόδιον μέλος


Εξόδιον μέλος  

Αυτή η ακολουθία
                              αν και μηδενική συγκλίνει
Πέτρα την πέτρα, βήμα το βήμα
                                    κατά μήκος καλντερίμι
Κι αυτή να φτερουγίζει
                         κατά την χαίνουσα χαράδρα

Αυτή η ακολουθία ακάθιστη
           προχωράει βήμα το βήμα στο μηδέν
Και το μηδέν απερινόητο και άφατο
                               κι όμως όριο αξεπέραστο

Πώς να χωρέσεις το πολυδιάστατο άπειρο
                                      στο αδιάστατο μηδέν
Κι όμως αυτός ο δρεπανοφόρος άγγελος
                                 τα καταφέρνει μια χαρά
Καθώς εσύ βήμα το βήμα
                                  νοσφίζεσαι το όριό σου
Αυτή η ακολουθία τείνει στο μηδέν
      κι η τραγωδία άδει το εξόδιο μέλος της

Τέλος Μαΐου, να ξεψυχάει η άνοιξη
                                         στις μωβ ταξιανθίες
κι αυτό το ηλιοβασίλεμα να ξεχειλίζει
                          μελίρρυτη νοσταλγία νιότης


                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Απέναντι


ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Όσοι μόχθησαν στη ζωή
κι ο ιδρώτας στόλισε το καθάριο μέτωπό τους
Με συνθήματα στους δρόμους διεκδικούν:
Δικαίωμα στη δουλειά οι εργαζόμενοι
Δικαίωμα στη ζωή η νέοι
Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια οι συνταξιούχοι
Κι ΑΥΤΟΙ που κάποτε πορεύτηκαν μαζί μας
Τώρα από ΑΠΕΝΑΝΤΙ
μας συμπονούν και μας σκοτώνουν
Πως τους λυπάμαι που κοιτάζουν αλλού
όταν συναντούν στο δρόμο
τους παλιούς συντρόφους τους

Γιάννης Ποταμιάνος




Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Γαληνεύοντας

   
Γαληνεύοντας   

Κάθε πρωί αφήνει το πρόσωπό του
                στην είσοδο ενός μεγάλου κτηρίου
φοράει στο πέτο του την πινακίδα
                                              με τον αριθμό του
και μπαίνει, οπλισμένος τη σιωπή
                                   στη γραμμή παραγωγής
το βράδυ παίρνει πίσω τη φωνή του
                                          και το πρόσωπό του
                        με μερικές ρυτίδες παραπάνω
και γυρνάει στη φυλακή του καναπέ του

Κάθε βράδυ ταξιδεύει
                                 σε φανταστικές πολιτείες
σε εξωτικές παραλίες
                                        με όμορφες γυναίκες
Αλλά κάπου εκεί
                        στην εικονική πραγματικότητα
                             χάνει ξανά το πρόσωπό του
Μόνο κάποια απροσδιόριστα όνειρα
                             τον ξυπνούν αργά το βράδυ
κι ιδρωμένος
            ψηλαφίζει με αγωνία τις ρυτίδες του
Ένας ψίθυρος βγαίνει τότε απ’ τα χείλη του
«Πολλά τα χαμένα πρόσωπά μου
                         πολλά τα χαμένα όνειρά μου»

Και τότε
    κάτι βαθύτερο κι απ’ την αυτοσυντήρηση
                                                        τον κυριεύει,
κάτι πέρα κι απ’ τη γαλήνη, φτιαγμένο
                   από μικρές πολύχρωμες ψηφίδες                                 
που όμως μοιάζει ομοιογενές και ενιαίο
                          αυτονόητο όπως το παράλογο
Εύοσμο όπως ένα τριαντάφυλλο
            που μοιράζει απλόχερα Ελπίδα
                                             πέραν του θανάτου

Έτσι μια τελευταία ανάσα πριν το νήμα
       ερωτεύεται τον άγνωστο προορισμό του
και ελεύθερος πλέον της αγωνίας
            βρίσκει ξανά το χαμένο πρόσωπό του

Πως αλλιώς αφού
Πέραν της αυτοσυντήρησης και της υποταγής
φυσούν οι αέρηδες
                        στα αρχιπελάγη της ελευθερίας; 


                                            Γιάννης Ποταμιάνος