Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Θρηνολογεί ο Γκιώνης


Θρηνολογεί ο Γκιώνης

Με οσμίζεται ο τυμβωρύχος
                 όπως λαγωνικό το θήραμά του
Ψάχνει μέσα μου βαθιά
                           για ίχνη αδιόρατα, παλιά
μισοσβησμένα απ’ τη σκόνη του καιρού
Μ’ ένα μαστίγιο που κροταλίζει
                     τα λουριά του, με ξελεπιάζει
πώς να ξεφύγεις άλλωστε
που να κρυφτείς σε μια κάμαρη
                                                     μονάχος;

Μόνο ο ύπνος μου ιαματικός
                         με αρπάζει σ’ ένα σύννεφο
πάνω από βουνοκορφές γαλάζιες,
πέραν των οριζόντων μου
             σε ρουμάνια καταπράσινα
                        π’ ανθοφορούν οι κερασιές
Μόνο ο ύπνος μου ευωδερός
                            με αποθέτει νυμφολάγνο
στα μαρμαρόγλυπτα πόδια κοριτσιού  
να ανασαίνω αγριολούλουδο
                στο σκιερό δέλτα των μηρών της

Τότε ωραιόψυχος
Σε στάση εμβρυακή αφουγκράζομαι
                           κλάμα γοερό και πένθιμο
απ’ τα χαμένα μες την πόλη
                              κουτάβια ένστικτά μου
Πριν το μαστίγιο του λόγου
           μάθει να κροταλίζει λέξεις
                  που να ξεσκίζουν τη δορά μου
Πριν ο σεπτός ομοούσιος,
                                       αδηφάγος αδελφός
χώσει το νυστέρι της εκμετάλλευσης
                               βαθιά στο κόκκαλό μου

Γι’ αυτό πάει καιρός που φόρεσα
                                 της νύχτας το χιτώνα
και διωγμένος αντάρτης περιφέρομαι
                                                απροσκύνητος
να ζω σαν νυχτερίδα,
αφού η νύχτα είναι πιο αξιόπιστη
                                                     απ’ τη μέρα
έτσι που τα φαντάσματα εύκολα
                          διαβαίνουν τα περάσματα
αφού οι σκοποί μισοκοιμούνται
                                                    στο σκοτάδι

Έτσι όταν οι πτήσεις στο φεγγαρόφωτο
                                 καλούν τα νυχτοπούλια
κι αδελφοκτόνος, αιμοστάλακτος
                                   θρηνολογεί ο Γκιώνης
Εγώ ο ωραιόψυχος
                               μες τις σκιές της νύχτας
ψάχνω για τα χαμένα όνειρα μου


                                       Γιάννης Ποταμιάνος

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Ψελλίζοντας ανατολή


Ψελλίζοντας ανατολή

Άγρια κύματα σκοτεινά, βυσσοδομούν
                                στους μαύρους βράχους
των άλλων οι απαιτήσεις
Καθισμένος σ' ένα βράχο φαγωμένο
                 αγναντεύω το ταξίδι των πουλιών
Αλώβητος ουδέποτε υπήρξα
                                   στους παλιούς καιρούς
και στους νέους καιρούς φωτοφόρος
                           ήλπιζα να ψελλίζω ανατολή
Συνυπεύθυνη δεν μοιάζει, αν και είναι,
                                                          η ιστορία
στις αιμοσταγείς διαψεύσεις
                                      των μειδιαμάτων μου
Όταν σηκώνω τη γροθιά και απαιτώ
                     μακροημέρευση των πόθων μου
Άγρια κύματα σκοτεινά βυσσοδομούν
Μα εγώ καθισμένος στο φαγωμένο βράχο
                   αγναντεύω το ταξίδι των πουλιών
Και προσμένω στους ανέμους,
                  κάποτε, να φέρουν πίσω τα πουλιά


                                     Γιάννης  Ποταμιάνος

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Το μπαλόνι


Το μπαλόνι 

Μ’ ένα μπαλόνι ανεβαίνω μοναχικός
                                                στον ουρανό
Στέκομαι και κοιτώ τις βουνοκορφές
                              καταμεσής των βράχων
Βλέπω ένα κόκκινο ρόδι να ροβολάει  
               ανάμεσα στα ματωμένα σύννεφα
                                                του δειλινού

Μ’ ένα μπαλόνι ανεβαίνω
                        να ταξιδεύω με το σύννεφο
ν’ αγναντεύω  
στους πέρα κάμπους αυτό που έρχεται
                                                 από μακριά
                  κι οι άλλοι δεν βλέπουν ακόμα
  
Άλαλος ατενίζω τη γραμμή  
                                            των οριζόντων   
πέρα στους λόφους
       όπου βόσκουν σιωπηλά τα φυτοφάγα  
και θυελλόμορφος ρουθουνίζει
                                                     ο ταύρος
Μυρίζω στα άνθη της πορτοκαλιάς
               της μέλισσας την ευγνωμοσύνη
αγναντεύω τη θάλασσα
                            και νοσταλγώ τον κάμπο

Εκεί ακριβώς με βρίσκει  
         αυτό που μπήκε μέσα μου
                                         με το πρώτο φως
που σκίρτησε με τον πρώτο μου έρωτα
αυτό που αρνείται να υποταχθεί
                                                     στο χρόνο
το αναλλοίωτο,
που γεννιέται και μ’ ακολουθεί
                                                      παντοτινά
  
Κι όσο ταξιδεύω στον γαλάζιο ουρανό
                ή κάθομαι στη ράχη της βροχής,
κι όσο ταξιδεύω στους κάμπους
                                          και στις θάλασσες
ή σε χώρες μαγικές κι όμορφες πολιτείες
Εγώ πάντα  ελπίζω 
πως θα βρω λίγο βάλσαμο
                                 για την παλιά πληγή μου

                                       Γιάννης Ποταμιάνος