Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Ίσως κάποτε


Ίσως κάποτε  

Η εκμετάλλευση
Το εργοστάσιο κι η κάπνα
                              των φουγάρων του
Στα κρυφά ο ονειροπόλος νέος
                          μοιράζει προκηρύξεις

Η απεργία
Οι προκηρύξεις
      καταγγέλλουν την εκμετάλλευση
Στην μηχανή το ερωτευμένο κορίτσι
                                            ονειρεύεται
                                                   ένα φιλί

Ο ονειροπόλος νέος
                        Το ερωτευμένο κορίτσι
Τα μακριά μαλλιά του ανεμίζουν
                             στο δροσερό αεράκι
Το φιλί
Φλογίζονται οι όμορφοι μηροί του

Η εξέγερση
Ο έρωτας  
Η βίαιη καταστολή των πόθων
Των ονείρων μας οι δίκαιες πολιτείες
                     που αρνούνται να ‘ρθουν

                                       2 Μαΐου 2018
                                                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Θύραζε κήνσορες


Θύραζε κήνσορες

Φόρεσαν τη μάσκα τους
                                         οι πόθοι μας
ετοιμάζονται για ξέφρενο χορό
πολύχρωμα βάφουν τα φτερά τους
                                      τα όνειρά μας
οι μνήμες φωτίζουν
                   πυγολαμπίδες της νύχτας
κεράστε με
ένα ποτό πάντα βοηθάει
                                         τη νοσταλγία
Ας πέσουν οι μάσκες
δεν υπάρχουν τη νύχτα
                                        οι καθρέφτες
το πρόσωπό σου
                         δραπετεύει στ’ άστρα
κι εσύ πίσω του
                        χάνεις τις βεβαιότητες
όσες απόμειναν
                 στη χθόνια υπόστασή σου
Τ’ άστρα περιμένουν
                        μα πώς ν’ απογειωθείς
σε τραβάει απ’ το μανίκι
                                      ο πεινασμένος
ο ορφανός από πρόσωπο
                 που ψάχνει στα σκουπίδια
                                                  για φαΐ
Βουλιάζει η πόλη
       άνθρωποι και αδέσποτα
                                μαζί στους κάδους
Ας πέσουν οι μάσκες
ξέφυγε ο χαρταετός μου
                          κι ανεβαίνει στ’ άστρα
Δεν μπορεί να κρυφτεί  κανένας
              τ’ άστρα όλους μας δικάζουν
Ακόμα κι αυτούς
                    που αμέτοχοι προσμένουν
την ιστορία να γυρίσει μόνη  
                                        τον τροχό της
Ακόμα κι αυτούς που βουλιάζουν
                                 στη μοναξιά τους
Η απραξία είναι συνενοχή
  χρωστάει στους πολλούς την πάλη
Όπως τα σαλιγκάρια
          κουβαλάς μαζί σου
                                    το καβούκι σου
               ενίοτε η μοναξιά είναι υγεία
όμως σαν αρχίσει η βροχή
               μαζί με τ’ άλλα σαλιγκάρια
βγες και πάλεψε
          για όσα ονειρεύτηκες
                                   στη μοναξιά σου
Η σκευωρία στις κορυφές
                                           του άστεως
εξέχει όπως μοναστήρι
                                         στα μετέωρα
Στον άμβωνα η υποκρισία
                          οι καμπάνες χτυπάνε
στα καμπαναριά απορημένοι
                          στέκουν στο ένα πόδι
                                            οι πελαργοί
Το αεράκι φέρνει δυσοσμία
                               όχι απ τους κάδους
αλλά απ’ τα σαλόνια
                            των αγανακτισμένων
Πρώην αυτοκράτορες
           τρίζουν τα δόντια, φοβερίζουν
Να πέσουν οι μάσκες
                                   θύραζε κήνσορες 
     με γυμνά πρόσωπα απολογηθείτε  
Άνθρωποι και σκυλιά
                             στους ίδιους κάδους
Δεν υπάρχει πλέον άλλοθι
            ας βγούμε απ’ το καβούκι μας
χρωστάμε ακόμα την πάλη
                           στ’ αυγινά μας όνειρα

                  15 Φεβρουαρίου 2018
                                                        Γιάννης Ποταμιάνος