Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Της βροχής το ξωτικό

Της βροχής το ξωτικό  

Πρώτα ήρθε το θυμωμένο σύννεφο
σκορπώντας παντού αστραπές
                                                   και κεραυνούς
Έπειτα ήρθες εσύ
                        με τον άνεμο στα μαλλιά σου
Έπιασες το χέρι μου
                           και το σύννεφο έγινε βροχή
κύλισε ταπεινά στο δρόμο
                                 γλύφοντας τα πόδια σου

Γύρω μου οι σταγόνες της βροχής,
                        τα βρεγμένα δένδρα, ο αέρας
Κι εντός μου μια υποψία
                             να ροκανίζει το στήθος μου
Μπας κι είσαι της βροχής το ξωτικό;
Γιατί άραγε
με μια τελευταία βροντή αποχαιρετισμού
          το σύννεφο ξεψύχησε στα πόδια σου;
Γιατί λάμπουν σαν διαμάντια
       οι τελευταίες σταγόνες της βροχής
                                                στα μαλλιά σου;

Τώρα το ξέρω
Όλα ήταν μια συνωμοσία του έρωτα
                            κι εσύ της βροχής το ξωτικό
Έτσι ακριβώς
αφού μια μέρα βροχερή
                                        σταμάτησες το χρόνο
Και κάθε που βρέχει
γυρνώ σαράντα χρόνια πίσω
       στην οδό Σταδίου να σου κρατώ το χέρι

Η βροχή απόψε επιμένει
          κι εγώ επιμένω να σε θυμάμαι
                       ως την τελευταία σταγόνα της
Περιμένω να έρθεις
         με τον άνεμο στα μαλλιά σου
                          κι εγώ να σου κρατώ το χέρι
Ένας κεραυνός, μια αστραπή
                                ένα θυμωμένο σύννεφο,
           ένα τρεμάμενο χέρι στη φούχτα μου
Ναι εσύ είσαι της βροχής το ξωτικό  
        και η νοσταλγία μου απόψε
                    αξίζει όσο ολόκληρη η ζωή μου

                                       Γιάννης Ποταμιάνος

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ο ωραίος Δάσκαλος


Ο ωραίος Δάσκαλος
                                Στον Νίκο Τεμπονέρα
  
Ο ωραίος Δάσκαλος, όρθιος
                       στο μετερίζι της παιδείας
να κοιτά την επερχόμενη καταιγίδα
                         με την έγνοια στα μάτια
και το δάκρυ έτοιμο να κυλήσει
                                 στα ζυγωματικά του

Ο Νίκος Τεμπονέρας
                    ξεφυσούσε όπως ο ταύρος
Θυμωμένος κρατούσε στη γροθιά του
                                                       το δίκιο
Ίσως έπρεπε να 'ναι οδηγητής
                    με την κόκκινη σημαία του
και τη λάμψη του ονείρου στα μάτια
Μα ο εντεταλμένος μελανοχίτωνας
                                   με τη σιδερόβεργα
                   θρυμμάτισε το κρανίου του

Όμως αυτός δεν πέθανε ποτέ
γιατί δεν ξεχώρισε τη δουλειά του
                                             απ' το χρέος
Στάθηκε στο ύψος του Δασκάλου
             κι έδειξε με το δάκτυλο θυσία

Έτσι έγινε μάρτυρας της παδείας,
           προστάτης των παιδιών ο Νίκος

Ίσως του πρέπει μια θέση αείσιτου
                    στο πρυτανείο της μνήμης
Ας δοθεί, έστω, τ' όνομά του
                             σ΄ ένα κόκκινο αστέρι
έτσι που να μας θυμίζει
                        πως η πάλη είναι θυσία
και ενίοτε απαιτεί το αίμα μας

Εμείς οι εκπαιδευτικοί
                                     το ξέρουμε καλά
Το σχολείο είναι αγάπη για τα παιδιά,
 αγάπη για την ελευθερία και το δίκιο
Κι ο Νίκος Τεμπονέρας είναι
        ο σημαιοφόρος των ιδανικών του

Αγάπησε πολύ τα παιδιά ο Νίκος
και τον αγώνα τους
                     για ένα καλύτερο σχολείο
Γι αυτό η εκπαίδευση θρηνεί
                   πλάι στο δικό του φέρετρο
Κι όλοι εμείς οι δάσκαλοι
του χρωστάμε μνημοσύνη και αγώνα


                                    Γιάννης Ποταμιάνος

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Οι μαίες


Οι μαίες  

Και ξαφνικά άρχισαν οι πόνοι
                     κοιλοπονούσε είπαν η Ιστορία
Και γεννήθηκε το νέο
                               φορώντας φωτοστέφανο
Είπαν πως ο κόσμος θα γίνει καλύτερος
           αρκεί ο θεός να γεννηθεί άνθρωπος
Να νοιώσει τον πόνο, το ξύδι
                        και τη λόγχη στα πλευρά του,
      αρκεί να γευτεί την πίκρα του θανάτου
Και ξαφνικά στον ουρανό
                                   φάνηκε ένα νέο αστέρι
Όχι σαν αυτά τα ταπεινά γεννήματα
                            της σκόνης του σύμπαντος
αλλά ένα αστέρι οδηγός
                                να υπόσχεται ανάσταση
                  κι ελπίδα στους κατατρεγμένους

Από τότε κάθε χρόνο
οι Μάγοι μας τάζουν ένα καλύτερο κόσμο
Κάθε χρόνο προσμένουμε  
                  έναν λυτρωτή ελπίζοντας ειρήνη
Μα οι πόλεμοι επιμένουν
                                           η φτώχια επιμένει
η προσφυγιά και η απελπισία
                                 κατακλύζουν τα πέλαγα
Η εκμετάλλευση και η αδικία επιμένουν
                                        κηλίδες ανεξίτηλες
               στο πουκάμισο του μέλλοντός μας

Κι όμως αυτοί μας έταξαν πως ο κόσμος
                                      θα γίνει πιο όμορφος
και πως ο θεός θα καταδεχθεί
                                          να γίνει άνθρωπος
Κι εμείς τους πιστέψαμε
Έτσι κάθε Χριστούγεννα περιμένουμε
                                                      τον άγγελο,
                    τους μάγους και τ’ άστρο οδηγό
Όμως ως πότε;
Μερικές φορές αναρωτιέμαι
        μήπως και το άστρο της ερήμου
                                         είναι οφθαλμαπάτη
Μήπως ο δρόμος της ελπίδας
                                είναι υπόθεση δικής μας
Ανασκουμπωθείτε λοιπόν φίλοι μου
Μην ψάχνεται μαίες, μάγους
                     και άστρα φωτεινά για οδηγούς
Οι μάγοι δεν υπάρχουν πια
Έχασαν το δρόμο τους
                                     στα βάθη της ερήμου
Ετοιμάστε ζεστό νερό και καθαρά πανιά
Εμείς είμαστε οι μαίες της ελπίδας
                  εμείς και οι σκαπανείς
                                         του μέλλοντός μας
Εμείς θα ξεγεννήσουμε την ιστορία
Ας γιορτάσουμε λοιπόν την πίστη μας
                                σε μια αυτόφωτη ελπίδα

=================================
Καλές γιορτές σε όλους
                            τους φίλους και μη φίλους
σε πιστούς και σε άθεους
σε πρόσφυγες και σε απελπισμένους,
καλές γιορτές
            σ’ όλους της γης τους κολασμένους
και κυρίως στα παιδιά του πολέμου
                                    με τα θλιμμένα μάτια
που με τα σαπιοκάραβα
                      ψάχνουν για σπίτι και πατρίδα
   στις αφιλόξενες τρικυμισμένες θάλασσες

                                    23 Δεκεμβρίου 2017
                                                                                    Γιάννης Ποταμιάνος