Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ο αρχέγονος επιβήτορας

   
Ο αρχέγονος επιβήτορας   

Κούρνιασε στο βλέμμα ο πανικός
                               κι η καρδιά ασπαίρει
Του μοναχικού ζώου η ερημιά  
                                     την όραση οξύνει
Έτσι που βόσκω ερημοχαρής υπάρχω
                           κι αφού υπάρχω γράφω

Βλέπω μακριά τα σύννεφα
                        να σαρκώνουν καταιγίδα
Γι αυτό αφήνω το αλεξικέραυνο
                                   και ξύνω το μολύβι
Έτοιμος να ιερουργήσω έκσταση
                    στο ζιγκ ζαγκ του Κεραυνού

Τρέχουν αλαφιασμένα τα ηλεκτρόνια
κι έρχεται κόμπος στο λαιμό
                       και στην πλάτη ανατριχίλα
Μέγας επιβήτορας
        ο αρχέγονος ηλεκτρισμός
                        γονιμοποιεί το μαύρο έλος,

Αντιλαλούν στο αρχιπέλαγος
                                   οι κεραύνιες βροντές
εκσπερματώνει ο κεραυνός   
                                να γεννηθούν τα φύκια
Όταν ρουθουνίζει νεφοσκεπής
                    στον ουρανό ο αγριόταυρος

Ω!  Ήλιε πατέρα της ηλιαχτίδας
            πλέξε σταυροβελονιά
                       τις νουκλεϊκές τετράδες μας
Τάξε ζωή να ψάχνει αέναα
                  ανεξίτηλο νόημα στα ταπεινά
και ταπεινότητα στα μεγάλα
                             όπως ψυχή και θάνατο

Ω! Μάνα Γη κλώσαγε
                                  τη μαύρη λασπουριά
Να κοσκινίζει ο φόνος τη ζωή
                                    να γεννηθεί ο λόγος
Για να χλευάσει η έπαρση το ορατό
         κι ας την χλευάζει απ’ τ’ αστέρια
                                                      το αόρατο

                                     Γιάννης Ποταμιάνος

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Με ευωδία αστερόσκονης


Με ευωδία αστερόσκονης

Με την ευωδιά αστερόσκονης
                  ριζωμένη στα ρουθούνια μου
πλανεύομαι ανέστιος στις παραβολές
                                                    του θεϊκού
Όπου το ουσιώδες εξοστρακίζει
                                                      το τυχαίο
κι η φαντασία καλπάζει
                                   στο σκοτεινό δρυμό

Παρέα με τα ξωτικά 
                            στο φιλιατρό της νύχτας
κουβαλάω στην πλάτη μου φεγγάρι.
              Μετέχω στην αέναη γονιμότητα,
όταν σηκώνεται ο κουρνιαχτός
                       στην χόβολη των γαλαξιών
κι  η μάνα μας η βαρύτητα,
                                  μας τηγανίζει άστρα

Έτσι, όσο η Πούλια η καρπερή
    ανοίγει τα σκέλια της στην αιωνιότητα
κι η Αφροδίτη έκπαγλη φωτίζει   
                           τη μαυρίλα του ερέβους
Διαλαλεί η φύση,  
στην πανάρχαια γλώσσα των πουλιών,
πως τα ποθήματα θα γίνουν περιδέραια
                                                  αστραφτερά
στον κατάλευκο λαιμό της άνοιξης

Γι αυτό κάθε βράδυ η λαγνεία κλωσάει
                          τ’ αυγά της αναγέννησης
στο θάμβος της ομορφιάς
                                και μας ομνύει έρωτα


                                        Γιάννης Ποταμιάνος

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Στη μουσική της νύχτας

  
Στη μουσική της νύχτας  

Η φλυαρία των φύλλων τα μεσάνυχτα
                                    ουράνια μουσική
Στολισμένη με πετράδια
            αστροφώτιστου ουρανού
                                                     και δέος
Ποια γλυκόλαλα τροπάρια
                   μου ψέλνει απόψε ο τρόμος

Αιχμίζει την οίηση το δέος
                           στα ξέφωτα των φύλων
καθώς παραφυλάει η ματιά
                          το ουρανοτάξιδο καράβι
Φλυαρεί η νύχτα μελανοστάλακτη
      σαν μελανοφορούσα γραία
                                       στο κατώφλι της  
και τα νυχτοπούλια ψάλτες ύμνου
                                          ανενυπνίαστου

Είναι πολύ λυπημένη απόψε
                                   η φωνή του Γκιώνη
Και η φωνή του τσακαλιού  
              στη στάνη των αμνών
                                 σκορπάει ανατριχίλα  
Όμως εσύ δίπλα μου,
με μια αχτίδα φεγγαριού στο μέτωπο                                                
           υπόσχεσαι νυχτομάχο γλυκασμό

Αχ πόση απόγνωση, φόνο,
     ενοχή και  έρωτα κελαηδάει
                                 η μουσική της νύχτας
                 

                            Γιάννης Ποταμιάνος