Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ερωτικός Απρίλης

   
Ερωτικός Απρίλης   

Εσύ της θάλασσας και των ανέμων
                 της νοσταλγίας και των ονείρων
Στα μάτια σου δυο γάργαρα ρυάκια
          στα χείλη σου συλλαβισμένοι πόθοι
Κελαρύζεις μύρια χρώματα
              όπως ουράνιο τόξο
                        στην έκρηξη του καταρράκτη

Εσύ των πειρασμών
                                  εσύ και της έμπνευσης
     εσύ των μενεξεδένιων όρκων αγλάισμα

Η θλίψη σου τραγουδάει
                          αηδόνι σε σκιερό ρουμάνι

Εσύ μήτρα καρπερή των ονείρων
                        σκορπάς απλόχερα ελπίδες
Μεριάζει ο χρόνος
           να περάσει το θεϊκό σου πρόσωπο
Κι εμείς μαζί σου
                        συνωμότες της αιωνιότητας
    μετέχουμε στη λάμψη των ματιών σου

Ας είναι φενάκη το όνειρο
             φενάκη είναι κι η πραγματικότητα
Στην πλάνη μου όμως υπάρχω
                                 και στο θαυμασμό μου

Ω εσύ αρχέγονη κιβωτός
                                         εν μέσω καταιγίδας
Εσύ η κιβωτός εσύ και η καταιγίδα
      ο μέγας στρόβιλος που μας στροβιλίζει
Εσύ το ταξίδι μας εσύ και η καταφυγή μας
Κι εμείς δεμένοι στο κατάρτι
                            ν’ ακούμε το τραγούδι σου

Εσύ η ελικοβλέφαρη
       που την αλισάχνη των ονείρων τρυγάς
Εσύ η βαθύκολπη
      που τα εσθλά κυοφορείς στο λυκόφως
Εσύ το αγλάϊσμα, εσύ και το μάργαρο
εσύ ο όζος στο σώμα του μυδιού
                                  που τάζει μαργαριτάρι
Εσύ η θαλασσοδαρμένη
                                 στο πολύρροιβδο κύμα
Εσύ την νηνεμίας
                                εσύ και της φουρτούνας

Εσύ των σκύρων και της θαλάσσιας άμμου
                                                              γοργόνα
εσύ των βράχων
                       και των θυμωμένων κυμάτων
η θαλασσοδαρμένη και φολιδωτή

Εσύ της ραχοκοκαλιάς το μυρμήδισμα
                στο ανάβλεμμά σου μαργωμένος
στης ρέμβης την κατάνυξη
                               οψίπλουτος εραστής σου

Εσύ η σαβανωμένη της αρμύρας τον πέπλο
                  η θαλλασοθρεμμένη και αργυρή
Εσύ ο ανθός της τύχης
                          εσύ και ο πηλός της ανάγκης
Εσύ το όνειρο που βαραίνει τα βλέφαρα
        Εσύ η γαζέλα του ύπνου που καλπάζει

Ω εσύ εκβλάστημα χίμαιρας
                  που διαγουμίζεις τα κάστρα μου
Ω εσύ σπιλιάδα που σκορπάει τα γνέφαλα
Εσύ ο σιρόκος που φουσκώνει
                                        τους αρτεμώνες μου

Το μεγαλύτερο ψέμα που ειπώθηκε ποτέ
                         πως είσαι της φαντασίας μου
Εσύ με σάρκα και οστά
                       χειροπιαστή και ενσαρκωμένη
Με σώμα της φωτιάς και του ανέμου
            λουλουδίζεις συστολή και υπόσχεση
Στη σκιά σου υπάρχω
                     και στη λαμπηδόνα σου ανθίζω

                                      1 Απριλίου 2017

                                    Γιάννης Ποταμιάνος