Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Της βροχής το ξωτικό

Της βροχής το ξωτικό  

Πρώτα ήρθε το θυμωμένο σύννεφο
σκορπώντας παντού αστραπές
                                                   και κεραυνούς
Έπειτα ήρθες εσύ
                        με τον άνεμο στα μαλλιά σου
Έπιασες το χέρι μου
                           και το σύννεφο έγινε βροχή
κύλισε ταπεινά στο δρόμο
                                 γλύφοντας τα πόδια σου

Γύρω μου οι σταγόνες της βροχής,
                        τα βρεγμένα δένδρα, ο αέρας
Κι εντός μου μια υποψία
                             να ροκανίζει το στήθος μου
Μπας κι είσαι της βροχής το ξωτικό;
Γιατί άραγε
με μια τελευταία βροντή αποχαιρετισμού
          το σύννεφο ξεψύχησε στα πόδια σου;
Γιατί λάμπουν σαν διαμάντια
       οι τελευταίες σταγόνες της βροχής
                                                στα μαλλιά σου;

Τώρα το ξέρω
Όλα ήταν μια συνωμοσία του έρωτα
                            κι εσύ της βροχής το ξωτικό
Έτσι ακριβώς
αφού μια μέρα βροχερή
                                        σταμάτησες το χρόνο
Και κάθε που βρέχει
γυρνώ σαράντα χρόνια πίσω
       στην οδό Σταδίου να σου κρατώ το χέρι

Η βροχή απόψε επιμένει
          κι εγώ επιμένω να σε θυμάμαι
                       ως την τελευταία σταγόνα της
Περιμένω να έρθεις
         με τον άνεμο στα μαλλιά σου
                          κι εγώ να σου κρατώ το χέρι
Ένας κεραυνός, μια αστραπή
                                ένα θυμωμένο σύννεφο,
           ένα τρεμάμενο χέρι στη φούχτα μου
Ναι εσύ είσαι της βροχής το ξωτικό  
        και η νοσταλγία μου απόψε
                    αξίζει όσο ολόκληρη η ζωή μου

                                       Γιάννης Ποταμιάνος