Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Κράτησα την καταιγίδα σου


Κράτησα την καταιγίδα σου  

Έφυγες αλλά κράτησα
                                  το ανάβλεμμά σου
Έτσι για να σκοτώνω τη στέρηση  
                με το μαχαίρι της ματιάς σου
Τα δάκρυά της νοσταλγία μου
                                      αγαλματώθηκαν
στο άσπρο μάρμαρο  του στήθους σου
Κι εσύ ριζώθηκες σαν κυκλάμινο
                    μες  στη ρωγμή του χρόνου
Κι ανθίζεις μνήμες κι όνειρα γιορτινά
                            πολύχρωμα  βεγγαλικά
                      στης μοναξιάς τον ουρανό

Έφυγες χωρίς χαμόγελο
        κι έτσι κράτησα την καταιγίδα σου
τα δρολάπια των κατακλυσμών σου
                να ριπίζουν τα παράθυρά μου
Ένα μπουκέτο στεναγμών
                        οι άναρθρες κραυγές σου
που αναβλύζουν  στο βράχο ιαματικές
                          για να δροσίζουν πόθους

Έφυγες κι έπεσε πάχνη η σιωπή
                      και το ανάβλεμμα θολώνει,
Στέρεψαν τα βλύσματα του βράχου
                     κι εγώ σε χρειάζομαι ακόμα
όχι ως ανάμνηση αλλά ενσαρκωμένη
να μου κρατάς του φεγγαριού
                                                 το λυχναράκι
Άναστρος ο ουρανός
κι οι νύχτες μου σε περιμένουν σκοτεινές
                                                 κι ατέλειωτες

                                     Γιάννης Ποταμιάνος