Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Βραδινός περίπατος


Βραδινός περίπατος

Σε δρόμους σκοτεινούς περπατάει
                            τη νύχτα ο ταξιδευτής
Σε υπόγειες διαδρομές
όπου με την υπομονή του σκώληκα
          τη ζωή παραμονεύει ο θάνατος

Το τραίνο προχωράει
                                     στις γραμμές του
Σε στάσεις  ισαπέχουσες 
                         με περιμένει η Κυριακή
με ρούχα καθαρά και παιδικές φωνές
με πρόσωπα οικεία και φλυαρίες
                                               αδιάφορες

Ένας προσωπικός περίπατος
                                        στο τετριμμένο
Κι η βεβαιότητα πόσο ίδιος παραμένω
πράγμα παρήγορο
                           κι ωστόσο ανυπόφορο

Φιλοσοφώ ως την έκρηξη
                                      των αδένων μου
ώσπου ο Ίμερος να κοντύνει 
                          τα μεγάλα ερωτήματα
Πως αλλιώς
αφού το σώμα είναι ο Προκρούστης
                                      του αδιανόητου 

Ευτυχώς όμως τη νύχτα ο ταξιδευτής
      περπατάει σε δρόμους σκοτεινούς
όπου παραμονεύει ο θάνατος
και λάμπουν τα ερωτήματα σαν άστρα

Έτσι το άρρητο όνειρο της νύχτας
            παραμένει ο πόθος της ημέρας
Πως αλλιώς
                  αφού ο πόθος του άρρητου
παίρνει φωτιά μετά το ηλιοβασίλεμα


                            Γιάννης Ποταμιάνος