Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Πείσμονες σαν Αργοναύτες

Πείσμονες σαν Αργοναύτες

Δύσπλαστος πηλός
                     το ανθρώπινο πρόσωπο
σμιλεμένο σε παραποτάμιες όχθες
απ’ τους τροχούς
της Δαρβίνιας επιλογής
                            και της τυχαιότητας

Και το ζεστό αίμα να ρέει άφθονο
                          στον αυτονόητο φόνο
Καθώς η οιμωγή του φυτοφάγου
                ανάμεσα στους κυνόδοντες
βγαίνει στο τελευταίο βέλασμα
                                           της αγωνίας
και γίνεται ηδονή του σαρκοβόρου
έτσι που σ’  έρωτα και θάνατο
            σπαρταρούν μαζί τα σώματα
να γίνεται ο πόνος ηδονή
                                  κι ο  θάνατος ζωή

Ω! Εσύ ανάγκη
                        που ‘γινες έρωτας ζωής
που ‘γινες οίστρος ,
                                μυρωδιά γυναίκας
που ‘γινες ηφαίστειο,
                                    έκρηξη και λάβα
που κατρακυλά στα ζυγωματικά μας

Ω! Εσύ στάχτη που πετάς  
                         μες στους ανέμους
που γεμίζεις τις χαραγές των βράχων
               να φυτρώνουν τα κυκλάμινα

Ω! Εσύ που ‘γινες αστραπή
              και κατατρόμαξες τους θεούς
                                    στη μοναξιά τους
Έτσι που άφησαν
             της διαλεκτικής τις αντιθέσεις,
ελεύθερες
             στου κατακλυσμού  τα πέλαγα
κι ανέβηκαν απ’ το βυθό τα όνειρα
             κι έγιναν έρωτας κι έγιναν ζωή
διαιρώντας τη σάρκα
                    και πολλαπλασιάζοντας τη
                όπως παράλληλοι καθρέφτες

Κι από τότε
        μ’ ένα ανάβλεμμα προς τ’ άστρα
και το φόβο του αχανούς
                                    να γίνεται δέηση
σκαλί σκαλί ανεβαίνει η διάνοια
κι απλώνει δειλά δειλά το χέρι της
                                                  να δρέπει
απαγορευμένους καρπούς
                 απ’ το δέντρο του αρρήτου

Έτσι που το δέντρο του θανάτου
               να γίνεται δέντρο της γνώσης
κι ανάβοντας  
               εβένινα κεράκια του ερέβους,
          άστρο το άστρο να πορευόμαστε
προς το άγνωστο ενεοί,
               μα πείσμονες σαν Αργοναύτες!

                            Γιάννης Ποταμιάνος