Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Ένας απλός εκσυγχρονισμός


Ένας απλός εκσυγχρονισμός    

Ο αρχιερέας τους σεμνά
                   παραδέχτηκε τις αυταπάτες τους
Η εντολή δόθηκε
Οι αερομαχίες με το ανέφικτο
                                να σταματήσουν πάραυτα

Η ουτοπία τους τώρα ενσαρκώθηκε
πατάει γερά
          στην αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα
είναι αναγνωρίσιμη, σαφής και προβλέψιμη

Οι κεραυνοί
ακούγονται κάπου μακριά, ξεθυμασμένοι
Τζάμια χοντρά, αλεξικέραυνα παντού
     προστασία πλήρης, η καταιγίδα ξεψυχάει

Η ουτοπία τους πλέον είναι πειθήνια
                      δεν αμφισβητεί το κατεστημένο
Βέβαια ακόμη πιστεύει στο καινούργιο
                           και το διεκδικεί χαμηλόφωνα
ευγενικά χωρίς εντάσεις και χοντροκοπιές,
           δημοκρατικά, ειρηνικά και πολιτισμένα

Η ουτοπία τους τώρα ζει
                                    στην ομορφιά της τέχνης
στην αβρότητα και την ευγλωττία
                                  σοφών εμπειρογνωμόνων   
Κάθε βράδυ γοητεύει τ’ αυτιά των φτωχών
                                    μοιράζοντας υποσχέσεις
                        και χαϊδεύοντας τα όνειρά τους

Η ουτοπία τους έπαψε πλέον να μυρίζει
                       τον ιδρώτα του άξεστου εργάτη,
να μιλάει βραχνά κι ασύντακτα,
                              να κάνει ορθογραφικά λάθη,
να είναι αλμυρή σαν τον ιδρώτα του αγρότη

Η ουτοπία τους έπαψε πια
                                       να είναι επαναστατική,
υποκλίνεται στους καλούς τρόπους
                   κάθε ευσεβέστατου εκμεταλλευτή
Η ουτοπία τους είναι τώρα
                              ένας απλός εκσυγχρονισμός

                                    Γιάννης Ποταμιάνος