Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Παντού και πάντοτε


Παντού και πάντοτε   

Κάτω απ’ τα πόδια του
                    φουρτουνιασμένη θάλασσα
Αυτό το πουλί πετάει πολύ ψηλά
                       για να βλέπει μόνο ουρανό
Κάτω απ’ τα πόδια του
                                 η φθορά κι ο θάνατος

Έτσι αυτό το πουλί πετάει πολύ ψηλά
                             διεκδικώντας αθανασία
 Όμως κι εκεί πάνω ακούγεται
        ο ρόγχος ενός άστρου που πεθαίνει
Αυτό το πουλί ταξιδεύει πολύ ψηλά
                     μα βλέπει παντού το θάνατο
Πως αλλιώς
             αφού ο θάνατος δεν έχει βάρος;

Αυτό το πουλί ταξιδεύει πολύ ψηλά
όμως ακούει το κλάμα  
                           ενός άστρου που πεθαίνει
Πως αλλιώς
αφού ο θάνατος είναι η ίδια η βαρύτητα;

Ο θάνατος είναι τετραδιάστατος
Γι’ αυτό κι είναι παντοτινός
                                   και πανταχού παρών
Κι όμως υπάρχει
                        μόνο όσο κι εφόσον  
                                           υπάρχει κι η ζωή

Έτσι αυτό το πουλί
που πετάει πολύ ψηλά
                 βλέπει ένα άστρο που πεθαίνει
ενώ κάτω απ’ τα πόδια του
                                         η μάνα Γη γεννάει

Βλέπεις η ζωή πάντα κρύβει
                             έναν άσσο στο μανίκι της

                                    Γιάννης Ποταμιάνος