Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Φθινοπωρινό τοπίο


Φθινοπωρινό τοπίο

Όρθιες κοιμήθηκαν οι νεραντζιές
Στα πεζοδρόμια πέφτει η νοσταλγία
                διακριτική σαν σιγανή βροχή

Γαυριάζουν στον αέρα
            τα ξεραμένα φύλα της ακακίας
Σαπίζουν στη βροχή
όπως οι ελπίδες μου
          που χάνονται μες τη σιωπή σου

Κι όπως δακρύζει η νύχτα
        μελανοστάλακτες δροσοσταλίδες
                                 στα φύλα της ελιάς
καθώς στα όνειρα μου έρπουν
                          οι αίλουροι των πόθων

Γι’ αυτό κι εγώ νοτισμένος προσμονή
αποζητώ τη φωνή σου
                        στης βροχής τον ψίθυρο                                          
Έτσι που η ανάμνησή σου
                           αυθεντική και ζείδωρη  
                  να ζυμώνεται στο στίχο μου
Γι αυτό ακριβώς
και κρεμάω τις λέξεις μου
                      στις σταγόνες της βροχής
Είναι για ν’ αφουγκράζεσαι  
                        τ’ άηχο καρδιοχτύπι μου  

Θολός ο ουρανός στο βάθος
                          κι’ η απελπισία μεγάλη
Αχ πόσο αργεί για να ‘ρθει η άνοιξη
Με ψιχαλίζει το φθινόπωρο
                            ντροπαλή μελαγχολία

Κι όμως εγώ επιμένω
                 στα πρωτοβρόχια με έρωτα                                  
Γιατί πως αλλιώς 
                 θα σε στεφανώνει η άνοιξη
                               ν’ ανθίζει η ελπίδα;


                                Γιάννης Ποταμιάνος