Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Στη φωλιά του στήθους


 Στη φωλιά του στήθους

Στη φωλιά του στήθους του
          ένα χελιδόνι κλώθει τα αυγά του
Αυτός μ’ ένα μολύβι
                        κρεμασμένο για τουφέκι
περιμένει τους νεοσσούς του
                                             να πετάξουν
Να φύγουν κάποιο πρωινό
             ψαλιδίζοντας το φως του Μάη
Κι αυτός
         σηκώνοντας το μολύβι του
                             να ζωγραφίζει ουρανό
κι ανάερες ομορφιές να φτερουγίζουν

Έτσι γράφεται το ποίημα
στήνοντας καρτέρι σε πόνο κι ομορφιά
μ’ ένα μολύβι στον ώμο κρεμασμένο
                                                 για τουφέκι
Έτσι γράφεται το ποίημα
στο στήθος επωάζοντας
                        το καινούργιο να πετάξει

Πως αλλιώς αφού η ποίηση είναι μαμή
που ξεγεννά απ’ το στήθος
                                        πόνο κι ομορφιά;

                          22 Φεβρουαρίου 2014
                           Γιάννης Ποταμιάνος