Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Κάκτος ο οδοδείκτης


Κάκτος ο οδοδείκτης  

Ίσως η δίψα κι η στέρηση μετανοούν
-------------- την έπαρση σε ταπείνωση
Γι αυτό η δίψα ανθίζει στην έρημο
--------------------------- όπως ο κάκτος
Αυτός ο ακρίτας της ζωής που μάχεται
-----------------------------  τη μοναξιά
μ’ ένα λουλούδι, μ’ ένα αγκάθι
---------  και μια νοσταλγία της βροχής

Μια νοσταλγία καλά φυλαγμένη
--------------------- στο μέσα δωμάτιο
το σκοτεινό με τις κλειστές κουρτίνες
Εκεί που οι σκιές μακραίνουν
------------- και γίνονται φαντάσματα
----- νεράιδες και ξωτικά των ποταμών

Ίσως η ουτοπία είναι το φως
---  που μπαίνει απ’ τις χαίνουσες πληγές
και φωτίζει το σπαθί
----------------- στον τοίχο κρεμασμένο
Τη λεπίδα που περιμένει το άδολο χέρι
---------------------- για τη μεγάλη μάχη

Και ποια μάχη μάχεται άραγε
------------------------- αυτός ο ερημίτης
μ’ ένα κόκκινο λουλούδι στο στέρνο
καρφωμένο σαν παράσημο
----------------  ανάμεσα στ’ αγκάθια του;

Μήπως κι είναι οδοδείκτης
-------------------- μες στις αμμοθύελλες
που δείχνει δίψα στέρηση και μοναξιά
Σ’ ένα λευκό τοπίο θανάτου
----- όπου δεν έχει σημάδι να πιαστεί
ψάχνει ο ασκητής στη μέσα κάμαρη
----  τη σκοτεινή στις σκιές των νοημάτων

Ούτε άγιος ούτε αμαρτωλός
βαθειά του επιθυμία είναι το μαρτύριο
-------------  ώσπου η δίψα να γίνει φως
κι η νοσταλγία της βροχής
---------------------- να γίνει καταιγίδα

Γιατί μάχεται άραγε αυτός ο ερημίτης
------- γαντζωμένος στη νοσταλγία του
Δεν του φτάνει η αστροφεγγιά της νύχτας
---------- και το μισό φεγγάρι των σκιών;
Κι αυτό το κόκκινο λουλούδι
----------------  η λαγαρή επιθυμία του
μήπως κι είναι ο δρόμος που μας δείχνει

Μήγαρις κι η ομορφιά
είναι το τελευταίο χαράκωμα
------------------ αντίστασης στη μοναξιά;
                                                 
                              1 Φλεβάρη 2014
                            Γιάννης Ποταμιάνος