Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Ο άνθρακας μας ενώνει


Ο άνθρακας μας ενώνει 

Ένα ποτάμι φουσκωμένο,
                       ένα γυμνωμένο δέντρο,
                                                    ο κεραυνός
κι η φωτοχυσία μες τα σύννεφα
ωσάν σπασμός στ’ ουρανού
                                      την εκσπερμάτωση

Αυτό είναι το θέμα μας
η έκρηξη,
         η μπόρα που ρέει μες το χείμαρρο
κι η μοναξιά του φυλλοβόλου
Στον κόσμο τούτο τον απερινόητο
      όπου η σιωπή γίνεται απόγνωση
                                         κι η έκρηξη ελπίδα

Αυτό είναι το θέμα μας
η αναγέννηση,
το δέντρο  που περιμένει την άνοιξη
                                                       ν’ ανθίσει
κι η μεταμόρφωση του σκώληκα μες
                                         στο κουκούλι του

Έτσι αφού η παγωνιά μνημονεύει θάνατο
                                 κι η άνοιξη ανάσταση
το θέμα μας είναι ο πόθος
κι η ανάληψη στο θάμβος τ’ ουρανού
Ένας περίπατος στο ουρανόδασος 
                       στις συστάδες των γαλαξιών 
όπου φύεται σεβάσμιος παππούς μας
ο πανάγαθος ο άνθρακας
                                      που μας περιβάλλει

Ακριβώς έτσι, το θέμα μας είναι
             το κάτι βαθύτερο που μας ενώνει
Ο άνθρακας, η φωτοχυσία κι η έκρηξη
        που ρίχνουν ζαριές στην τυχαιότητα
και γονιμοποιούν εξάρες
                   στην ομορφιά των λουλουδιών

Εκεί ακριβώς που τα βρίσκει σκούρα
ο ψευτόμαγκας,
                            ο χλεμπονιάρης θάνατος,
εκεί ακριβώς στην ομορφιά του κόσμου
 
                                          27 Ιανουαρίου
                                        Γιάννης Ποταμιάνος